Brieven

Diversiteitsvraagstuk in culturele sector is satire geworden

Illustratie Ingrid van Halteren
Illustratie Ingrid van Halteren

Ieder jaar verschijnt er een opiniestuk uit de cultuursector, waarbij ik na het lezen met meer vragen zit dan dat ik antwoorden heb gekregen. Dit jaar zijn het Melle Daamen en Clayde Menso over het naar hun mening „faliekant mislukte diversiteitsbeleid”. In het opiniestuk Stop met opdringen witte cultuur (24/8) benoemen ze wat iedereen die de cultuursector enigszins kent allang weet: het is er bedroevend gesteld met diversiteit. De auteurs stellen een ‘radicaal andere aanpak’ voor: een intrinsieke verandering van binnenuit. Daarvoor moeten de huidige leiders en bestuurders plaatsmaken voor een nieuwe, meer diverse generatie. Een duidelijke mening, maar hoe dan? En tot welke verandering moet dit leiden? Daar geven ze geen antwoord op. Zelf draaien de auteurs al jaren op directieniveau mee in de cultuursector, hebben zij zelf ook niet een aandeel gehad in twintig jaar falend diversiteitsbeleid? Samen hebben ze het netwerk en de kennis om opvolging te geven aan hun voorstel. Want wanneer er geen opvolging wordt gegeven, lijkt ook deze opinie voor de bühne te zijn. En de tijd dringt. Inmiddels hebben er directeursbenoemingen plaatsgevonden bij het Stedelijk Museum, Holland Festival én bij drie van de zes Rijkscultuurfondsen. Wat denk je? De nieuwe directeuren zijn net zo wit, hoogopgeleid en stedelijk als de vorige. Hiermee is het diversiteits- en vernieuwingsvraagstuk van de culturele sector in Nederland uitgegroeid tot een ware satire met zelfgeorganiseerde journalistiek als wapenfeit voor de culturele elite.

is oprichter en directeur van crowdfundingplatform voordekunst en maakt met Naima Bouchtaoui een podcast waarin diversiteit als thema centraal staat.