Gelfling Deet en Podling Hup gaan een avontuur aan.

Beeld Kevin Baker / Netflix

De poppen in The Dark Crystal vechten tegen de apocalyps

Age of Resistance Een ambitieuze poppenserie op Netflix heeft ook iets te zeggen over de huidige tijd. 37 jaar na The Dark Crystal, blaast Lisa Henson de cultfilm van haar vader nieuw leven in. Een gesprek met de makers.

Een epische fantasyserie met poppen? Over een wereld waarin volkeren worden onderdrukt door monsterlijke figuren? Niet iedereen in Hollywood zat meteen te springen om een nieuwe versie te maken van The Dark Crystal, een cultfilm uit 1982 van poppenspeler Jim Henson die veel kinderen nachtmerries gaf. Henson werd beroemd als de bedenker van The Muppets en vele andere vrolijke figuren. The Dark Crystal was andere koek: een film over een vernietigde planeet waar een vredelievend volk is uitgeroeid. Het werd geen grote hit, maar kreeg wel een cultstatus.

Bijna veertig jaar later is het dochter Lisa Henson (59), baas van The Jim Henson Company, gelukt om de wereld van The Dark Crystal via Netflix nieuw leven in te blazen. The Dark Crystal: Age of Resistance speelt zich ver voor de film af, in een tijd waarin de planeet Thra nog wordt bevolkt door Gelflings, goedaardige elfachtige wezens. De serie vergroot het speelveld van het origineel op indrukwekkende wijze. De verschillende kleurrijke wezens zien er prachtig uit, de decors ademen leven uit. Het doet soms denken aan Lord of the Rings, met zelfs een snuifje Game of Thrones. Want Age of Resistance mag dan gemaakt zijn voor het hele gezin, ook hier kunnen personages onverwachts omgebracht worden.

„Ik denk dat mensen het moeten zien om het te begrijpen”, vertelt Henson aan de telefoon. „Als mensen twijfelen of ze een poppenserie moeten kijken: geef het een kans. Het ziet niet er uit zoals je zou verwachten. Er zit veel meer actie in dan vroeger. Er zijn vechtscènes en achtervolgingen, de poppen vliegen door de lucht.”

De wereld wordt in de opening van de serie effectief neergezet met een voice-over. Thra is een planeet waar zeven verschillende stammen Gelflings leven. In het hart van Thra staat de Kristal van Waarheid, de bron van al het leven. De Gelflings denken dat ze in harmonie leven met de Skeksis, de aasgieren die zichzelf uitgeroepen hebben tot leiders en alle energie uit uit de wereld zuigen. Drie nieuwe Gelflingshelden – kasteelbewaker Rian, prinses Brea en de ondergronds wonende dierenverzorgster Deet – ontdekken hun ware aard en proberen het verzet op gang te brengen.

Henson is ruim tien jaar bezig met de uitbreiding van de wereld die haar vader samen met co-regisseur Frank Oz en ontwerper Brian Froud creëerde (Froud is ook nauw betrokken bij de serie, net als zijn vrouw en zijn zoon). Er was een script voor een vervolgfilm, maar toen Netflix aanklopte werden de plannen ambitieuzer en besloot men een prequelserie te maken. Henson: „In de serie hebben de Gelflings een rijke beschaving, in de film is hun wereld er niet meer. Het was heel leuk om uit te vogelen hoe die samenleving eruit zou zien.”

De toon blijft trouw aan het origineel. „Veel volwassenen herinneren zich dat ze als kind bang waren door de film, maar het is eng op een lekkere manier. De Skeksis zien eruit als monsters, maar zijn slim en kruiperig zoals menselijke schurken.”

Er is racisme, er zijn klassenverschillen

Het was voor Henson belangrijk om klassieke poppenspeltechnieken te gebruiken en zo weinig mogelijk computeranimatie (CGI) in te zetten. „De gezichten van de poppen doen eigenlijk weinig en bewegen minder dan animatiefiguren. Toch zit er volgens mij meer emotie in. Dat is de magie van poppenspel. We gebruiken CGI vooral om de achtergronden uit te breiden, al zijn onze sets ook groter dan die van de meeste series. Wat we het meest via de computer hebben gedaan is het verwijderen van poppenspelers uit shots.”

Regisseur Louis Leterrier (46) ging in 2011 met Henson in gesprek over dit project omdat hij dolgraag met poppen wilde werken. De Fransman regisseerde uiteindelijk alle afleveringen van Age of Resistance en filmde een jaar lang op grote sets in Engeland. Hij geeft ook telefonisch uitleg: „Werken met poppen is deels hetzelfde als werken met gewone acteurs. Vooraf praat je over de motivatie van een personage. Daarna legt de poppenspeler zijn ziel erin.”

Leterrier weet dat lang niet iedereen het origineel heeft gezien en dat daar een uitdaging ligt: „Je kunt er niet van uitgaan dat mensen de film hebben gezien. Het is natuurlijk niet zo bekend als Star Wars.” Daarom wil hij het toegankelijk houden voor nieuwe kijkers. Ook worden duidelijk parallellen getrokken met de huidige tijd. „Dat is de kracht van fantasy en science fiction. Je leert iets over de echte wereld. Ik had dat met Planet of the Apes en Lord of the Rings”, zegt de regisseur.

De spanningen in wereld speelden mee voor hem en de schrijvers. „Er is racisme, er zijn klassenverschillen. Het grootste probleem is echter wat we onze planeet aandoen. Ik hoop dat ouders samen met hun kinderen kijken en uitleggen wanneer iets een dubbele laag heeft. Wij laten een planeet zien tijdens een omslagpunt. Het toont hoe verschillende kleine beslissingen kunnen leiden tot een catastrofe. Aan de andere kant laten we zien hoe je het verschil kunt maken als je elkaars verschillen accepteert en samen vecht voor het goede.”