Opinie

Ajax won met 1-2

Carolina Trujillo

Echt. Ajax won met 1-2. Lezers van het schietgrage soort dat niet verder dan de kop leest, zullen nu een mailtje naar de redactie aan het tikken zijn: ‘Fout! Ajax won 2-0, ze speelden thuis, weet je wel? Rectificatie! Verbetering! Zand vreten!’ maar echt, Ajax won met 1-2.

Tijdens het WK 2019 had ik stukjes getikt over dat vrouwenvoetbal meer tijd, meer aandacht, meer geld en meer rechten zou moeten krijgen en niet alleen het Nederlands elftal, maar vooral de eredivisieteams. Als ik dat allemaal vond, dacht ik, moest ik nu dag één van de eredivisie vrouwen er bijna opzat, naar een wedstrijd gaan, niet voor mijn plezier, maar uit plichtsbesef. Daarom stapte ik zondag zachtjes snikkend in de trein naar Alkmaar en nam daarna de bus naar de voetbalvereniging.

VV Alkmaar bleek vooral bevolkt door kleine kinderen en forse ouders en dat is niet een omgeving waar een bewust kindvrije stadsserpent goed gedijt. De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen lag rond de tien jaar. Er waren zelfs baby’s. Bij mannenvoetbal heb ik die nooit gezien, mogelijk mag je die in een zichzelf respecterend stadion niet eens mee naar binnen nemen.

Ik begrijp dat het nodig is dat meisjes jong beginnen met voetballen, maar ze kunnen niet een legioen bemannen. Daar heb je volwassenen voor nodig met een minimale aandachtsspanne, frustraties om uit te leven, sores om te vergeten en eventueel drank. Niemand was met het voetbal bezig op die tribune, niet eens toen WK-finaliste Van Lunteren hem er strak inkopte.

De enige supporters die hun taak hartverwarmend serieus leken te nemen waren een stuk of twaalf volgroeide Ajaxsupporters die gekleed in shirts met namen van speelsters bij de afrastering stonden. Hun oeh’s en ah’s liepen synchroon met het spel. Ze sloegen op de omheiningsplaten, zongen liederen en schreeuwden soms zo hard dat het gajes op de tribunes verstijfde. Bekomen van de schrik hervatten ouders en kleintjes hun gesprekken over respectievelijk de roeivereniging en pony’s. De meesten hadden niet eens door dat de thuisploeg de gelijkmaker scoorde.

Toen begin tweede helft, Ajacied Lucie Voňková de 1-2 maakte, ramden de supporters door het dolle heen op de omheining die niet op serieus support berekend leek. ‘La, la, la,’ zongen uitbundige mannenstemmen en daarna: ‘Alkmaar moet een liedje zingen hie, ha, ho.’ Alkmaar zong geen liedje, dus volgde: ‘Het is stil aan de overkant.’ Dat bleef het, want Ajax won met 1-2.

Die mannen bij de omheining weten tenminste wat loyaliteit is, want als je van je club houdt, sta je achter alle elftallen, niet alleen achter die ene. Dat geldt niet alleen voor voetbalsupporters, maar ook voor feministen. Ik heb vaak mijn twijfels gehad bij het eisen van gelijke rechten, bijvoorbeeld omdat dat kon leiden tot de situatie waarin je op zondag niet thuis nukkige stukjes kunt schrijven, maar de trein moet nemen naar een kindvriendelijke omgeving om daar een paar uur langs de lijn te staan, liedjes te zingen en op inboedel te slaan.

Mannenajax won trouwens 2-0, heel verdienstelijk, tegen Apoel.

Carolina Trujillo is schrijfster.