Bescherm Human tegen de Hilversumse bovenbaasjes

Zap Terwijl het NPO-bestuur zich verheugt op schaatsende BN’ers, zond Omroep Human een schitterende documentaire over eenzaamheid uit. Om negen uur, een bedreigd tijdslot voor dit soort programma’s.

Jongerenwerker Alyza in We zien ons.
Jongerenwerker Alyza in We zien ons. Beeld Omroep Human

De mannen van de mijnen hebben hun helmen weer op en hun pakken weer aan – op hun hoofden branden de lampen. Een banier met de heilige Barbara, patrones van de mijnwerkers, ziet neer op de groep bewoners uit de Geleense buurt Lindenheuvel. Maar deze kerels gaan de grond niet meer in. Ze zijn naar de kerk gekomen om een oud-collega te begraven.

Het waren schitterende beelden uit de eerste aflevering van de documentairereeks We zien ons, dinsdagavond op NPO2. Ze werden uitgezonden om even na negen uur. Dat tijdstip is van belang, omdat diezelfde middag op de NPO-seizoenspresentatie werd aangekondigd dat ‘moeilijke’ programma’s voortaan naar de late avond moeten op de zender. Een arme buurt als Lindenheuvel mag alleen nog op primetime in beeld als altijd-mopperaar Maarten van Rossem of nooit-mopperaar Jeroen Krabbé erdoorheen stiefelt.

De Hilversumse bestuurders hebben het wonderlijke vermogen om bij elke nieuwe kwestie de schadelijkste oplossing te vinden – of in elk geval de oplossing waarbij het getal de doorslag geeft.

Frans Klein, chef ‘video’ van NPO, zei in de Volkskrant dat hij zich komend seizoen vooral verheugt op De ijzersterkste, een programma waarin „bekende Nederlanders proberen hun eigen schaatsrecord te verbeteren”. Eureka! Niet dansen, maar schaatsen op het ijs! Het is van een onbenulligheid waar John de Mol zich de ogen voor uit de kop zou schamen.

Gelukkig is het nog geen januari. We zien ons (Human) begint met herinneringen aan wat al bijna een halve eeuw voorbij is: de mijnen. Een man die met een longmachine door het leven gaat, vertelt vol weemoed over de kameraadschap onder de kompels: „Na het werk stonden we elkaars rug te wassen, met de blote handen.” Dat zie je niet boven de grond.

Veel verdwijnt in Lindenheuvel. De harmonie werd ooit aangeprezen om „de longen schoon te blazen”, nu is er amper iemand over. Regisseur Deborah van Dam heeft een groot gevoel voor kleine gebeurtenissen. Otto, trainer van het tweede van RKFC Lindenheuvel (vorig jaar kampioen, „maar het tweede is het eerste niet”), ontdekt op de eerste trainingsdag van het nieuwe seizoen dat de netten van de doelen met een cijferslot zijn vastgezet. Bellen dus. „Nee, 4711 is het niet. 4712 ook niet. Wie hangt daar dan ook een cijferslot aan? Zijn ze bang dat ze de doelen komen wegklauen?”

Nieuwe serie

Nieuwe serie! In 'We Zien Ons' volgde regisseur Deborah van Dam een jaar lang de inwoners van de Geleense wijk Lindenheuvel, die strijden tegen de nadelen van de moderne maatschappij. Alyza is één van die inwoners. Zij voelt zich door haar nachtwerk vaak rusteloos en eenzaam. Kijk We Zien Ons vanaf dinsdag 27 augustus om 21:10 op NPO 2. Meer weten? Ga naar human.nl/wezienons.

Geplaatst door NPO 2 op Vrijdag 23 augustus 2019

.

Er zitten veel strijders voor de medemens in We zien ons. Zoals Gerrit, de eigenaar van een kringloopwinkel waar niets wordt verkocht. En de 26-jarige Alyza, die vrijwilliger is in een jongerencentrum. Zij heeft haar baan in een casino opgezegd om naar Griekenland te vertrekken. Op haar rug een tatoeage met de tekst: „Draag je tragedie als een harnas, niet als een keten.” De investering stortte haar de schuldhulpverlening in.

Alyza („Ik heb een wijs koppie”) geeft een prachtige definitie van (haar eigen) eenzaamheid: „Dat je denkt, ik ga bij mijn tante langs, maar onderweg besluit dat je eerst naar je moeder gaat. Dat is de eenzaamheid, je weet niet wat je moet doen.” Uiteindelijk stopt ze niet bij haar moeder, maar bij het café. Net als ze na een babbeltje tegen kastelein Daisy „Nu drinken!” zegt, blijkt deze te willen sluiten.

Uiteindelijk gaat We zien ons over eenzaamheid, over hoe mensen in een gemeenschap steeds minder worden gezien, maar hoe er altijd een paar tussen zitten die naar anderen blijven omkijken. En in het verlengde daarvan: hoe er bij Omroep Human programmamakers zijn die naar die mensen omkijken. Nu maar hopen dat dat door de Hilversumse bovenbaasjes ook wordt gezien.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.