Opinie

Een Trumptower op onze natuurcamping

We moeten het over Trump, Groenland en camping De Roos hebben. Eerst over de van oudsher antroposofische camping te Ommen. Ik hou van de rust daar, de lommerrijke natuur, het zwemmen in de Vecht en het wifivrije vertier voor mijn stadse dochter – vliegers maken, pottenbakken en de dierensporenspeurtocht. Hoewel ik een trouwe bezoeker ben, ben ik geen typische kampeerstamgast. Ik kies steevast voor een houten huisje met televisie, want van kamperen word ik ongelukkig en ik wil op zondagavond Zomergasten kijken.

Achter mijn huisje waren dit jaar ineens een aantal luxe ‘Toile & Bois lodgetenten’ opgerezen. Mijn huisje had digitale televisie en het publieke theehuisje had zijn oude senseo-apparaat vervangen door een glimmende espressomachine. Betere koffie en televisie, het uitzicht nauwelijks verstoord – ik telde mijn zegeningen. Op andere vlakken was men nog zoekende. Zo lag er bij aankomst geen welkomstpakket huishoudelijke spullen klaar. Dat was afgeschaft, vertelde een jonge vrouw mij bij de receptie. Ik kreeg, heel vriendelijk, alsnog een grote fles ecologisch afwasmiddel mee. Het verdere assortiment in de winkel bevond zich in een identiteitscrisis: de biologische walnotentaart was helaas vervangen door een ruime keuze aan supermarktmuffins – en zag ik daar vlees? Afijn, ik vierde mijn vakantie zoals altijd en vroeg me af wat de komst van een nieuwe eigenaar nog meer zou gaan inhouden.

Terug van vakantie werd mijn vraag uitgebreid behandeld in een reportage in de Volkskrant. Wat gebeurt er wanneer een kleine natuurcamping wordt opgekocht door een grote Franse eigenaar, Huttopia, die daar 3,5 miljoen euro voor neertelt? Een aantal stamgasten vreesde dat De Roos zou gaan lijken op de buurcamping. Daar had je ‘Samantha’s’, hier had je meer ‘Sterres en Lentes’. Niet fraai, deze klasse-stereotyperingen via meisjesnamen, maar ik snapte wat ze bedoelden. Ik ga mede naar De Roos om wat er niet is: geen lawaaiig zwembad is, geen friettent, geen roze opblaaszwembanden, geen wifi.

De nieuwe beheerder – „Alles wordt bepaald in Frankrijk” – vertelde wat hij van zijn vaste campinggasten vond. „Ik heb he-le-maal niks met die antroposofie. Het is prima dat die groep hier is, maar andere mensen moeten ook welkom zijn. Laatst had iemand het over ‘onze community’. Als ik dat hoor, gaan bij mij de haren overeind staan. Dat is dus he-le-maal niet de bedoeling. De Roos is geen camping voor één groep mensen. De Roos moet een camping worden voor iederéén.”

Maar dat is precies wat mensen niet willen op vakantie – ik tenminste niet. Ik wil zo min mogelijk ‘iedereen’; géén massatoerisme. Voor iedereen: dat is inclusiviteit als smoes voor commercie. De grote Franse investering moet zich gaan uitbetalen, dus: méér luxe tenten en barbecue. ‘Frankrijk’ had de aanvraag voor een zwembad plus restaurant al bij de gemeente neergelegd.

En toen begon ook ik me zorgen te maken. Kon Frankrijk zomaar in een handomdraai een stukje Ommen opkopen en daar een zwembad neerkwakken?

Ik maak een sprongetje naar Groenland. Als het niet zo vreselijk duur was om ernaar toe te reizen, was ik daar jaarlijkse stamgast, zo mooi is dat land. Het trieste is dat de lokale bevolking, 56.000 inwoners, al jaren speelbal is van diverse landen. Er wordt geaasd op grondstoffen (Chinezen, Russen) en er zijn militaire landingsbanen gebouwd (Amerikanen). Trump stelde dat je zijn aanbod om Groenland te kopen gewoon als een ‘vastgoeddeal’ moest zien en twitterde een foto met een Trumptower te midden van de rustieke Groenlandse huisjes met als tekst: „Ik beloof dat ik dit Groenland niet aan zal doen”.

We hebben met zijn allen wat afgelachen, over die rare Trump. Maar wij zijn het ook die met ons consumentisme en materialisme steeds meer grondstoffen nodig hebben. En dat luistert nauw: we willen wel betere koffie, maar geen Trumptower.

Lees ook: Hoe de schurken van het kapitalisme de samenleving ontzielen

Nee, Ommen is Groenland niet, de nieuwe eigenaar van camping De Roos geen Trump en een Toile & Bois lodgetent geen Trumptower. Maar de discussie over het opkopen van een stukje Ommen door een Frans bedrijf gaat wél over dezelfde manier van denken die oorspronkelijke bewoners terecht angst inboezemt. Laten we het ook aan de inwoners van Groenland vragen, in plaats van alleen aan de oude eigenaar (Denemarken): wat hopen en willen jullie voor je land, leven, cultuur, geschiedenis en toekomst? Wie landen, plekken en oorden liefdeloos reduceert tot een bron van inkomsten, over de hoofden van mensen heen, kweekt uiteindelijk ontzielde leefomgevingen – voor iedereen.

Stine Jensen is schrijver en filosoof. Ze vervangt Maxim Februari.