Recensie

Recensie Muziek

Swift zwenkt langs vele stijlen op haar nieuwe album Lover

Recensie Het nieuwe album Lover van Taylor Swift is soms niemenadallerig, maar op andere momenten juist zeer geslaagd.

De cover van Lover
De cover van Lover Republic Records/ AP

Het vrijdag verschenen Lover, het nieuwe, zevende album van de Amerikaanse zangeres Taylor Swift, roept enkele vragen op. Bijvoorbeeld: waarom noemde Taylor Swift haar nieuwe album Lover? Bij welke genre ligt haar hart (want ze speelt zowel countrysongs, als frisse popliedjes, als stemmige ballades als een rock ’n’ roll-deuntje)? En: hoe oud is Taylor Swift eigenlijk? Immers: hoewel ze al sinds 2006 een megaster is, schildert ze zichzelf in haar teksten even makkelijk als highschool-leerling af.

Om met het laatste te beginnen, Taylor Swift is 29. Maar op Lover gedraagt ze zich afwisselend puberaal – zie de langdurige vete met Kanye West (daar wordt naar verwezen in ‘I Forgot That You Existed’) – of gedraagt ze zich als een dwepende tiener (in ‘London Boy’ noemt ze allerlei bekende plaatsen in Londen, waar haar geliefde vandaan komt). Maar ze heeft ook stoere standpunten, die ze vrijmoedig uitdraagt. Ze maakt zich boos over de man/vrouw-ongelijkheid die zelfs zij – de nummer één popster in de VS – ervaart. In ‘The Man’ zingt ze fel: ‘I’m so sick of running as fast as I can/ wondering if I’d get there quicker if I was a man’.

Waarom het album Lover heet is minder makkelijk ter beantwoorden: de liedjes gaan niet uitsluitend over de liefde, of over de relatie die ze nu drie jaar heeft met de Britse acteur Joe Alwyn. De titel belooft meer dan ze waarmaakt, want Swift zigzagt langs de onderwerpen, zoals ze langs muzikale stijlen zwenkt.

Doelgericht

Ondanks die verscheidenheid, heeft de muziek één duidelijk kenmerk. Anders dan op haar vorige album, Reputation (2017), toen Swift aansluiting zocht bij trendy hiphop-beats, klinkt ze nu melodieuzer en ‘natuurlijker’. Haar doelgerichte zang is luchtig verpakt in instrumentaties die weliswaar goeddeels elektronisch zijn, maar mooi warmbloedig samenvloeien, zonder extreem gebeuk.

Van de achttien nummers op Lover klinken sommige niemanddallig, zoals ‘ME!’, het kinderlijke ‘Paper Rings’ en ‘Afterglow’. Maar een aantal van de liedjes is juist geslaagd. ‘False God’ bijvoorbeeld is mooi stemmig, met schrijnende ondertoon; ‘You Need To Calm Down’ (over online-haat) gepast hectisch. ‘Cruel Summer’ en ‘The Man’ zijn sfeervol, ‘Soon You’ll Get Better’ is een lief countryliedje voor haar zieke moeder.

Onlangs maakte Swift bekend dat ze haar vorige zes albums in hun geheel opnieuw wil opnemen. Hiermee kan ze Scooter Braun de door haar gehate ex-manager en huidige eigenaar van deze liedjes, een hak zetten. Het is nog onduidelijk of ze dit tijdrovende project werkelijk zal doorzetten. Zo te horen kan ze zich beter met nieuw werk bezighouden, Taylor Swift heeft nog genoeg te ontdekken.