Opinie

Paars

Christiaan Weijts

De heide staat in bloei, en dat is voor Hoenderloo net zoiets als vuistdik ijs voor Bartlehiem. „Een cadeautje”, roept iedereen, verrukt en opgelucht, alsof het armageddon op het nippertje is afgewend. We maken een fietstochtje, van drie dagen, en overnachten naast de ingang van park De Hoge Veluwe.

Daar staan ze ’s ochtends vroeg al in de rij. Dit weekend mag je er zelf een bosje struikheide plukken, als een olijftakje na de zondvloed. We weten dat lokkertje te weerstaan en besparen vier entreekaarten.

En Kroondomein ’t Loo is even paars, met hagelwitte berkenstammetjes. Over twee weken gaat dit oord weer potdicht, tot Kerst, zodat de koning er kan jagen. Een Tweede Kamermeerderheid was er tegen, maar de koning is hier nu eenmaal koning. Willy’s own pissing ground.

Ik zag nog een ander kaartje waarop de hele Veluwe pimpelpaars kleurt. Dat is het overzicht van Natura 2000-gebieden met te veel stikstof.

Bij elk recreatiecentrum hoop ik Johan Remkes tegen te komen, de politicus uit de hoogtijdagen van Paars. Die moet deze weken met zijn adviescollege Stikstofproblematiek de laatste hand leggen aan zijn eerste openbaringen die ons land uit de duisternis moeten helpen. Daar hoort een stevige heisessie bij. Kan hij zich meteen laten bijpraten over de funeste invloed van stikstofoxide en ammoniak op de biodiversiteit hier.

Buiten de bossen ruik je onmiddellijk overal de mestgeur. Al staan er ook boerderijen te koop. Hopelijk brengt dat Remkes niet op het idee om ze door andere bedrijven te laten opkopen, om zo hun stikstofruimte te vergroten. Extern salderen, heet dat achterdeurtje, nog van vóór het Plan Aanpak Stikstof.

Koop wat kippenboeren en melkveehouders uit in de buurt, en je kunt weer een extra startbaan neerleggen van Lelystad Airport. Als de keuze gaat tussen koeien in de wei of vakantievluchten in de lucht, is het makkelijk.

Maar er is geen keuze. We kunnen niet langer de stikstofoverschotten blijven verschuiven met handjeklap. De veestapel inkrimpen, en de maximumsnelheid beperken, dat helpt. Terug naar 100 per uur scheelt al 29 procent uitstoot.

Niet om dan alsnog de turbines warm te mogen stoken voor extra retourtjes Bali, maar om te voorkomen dat de heide straks inderdaad niet meer bloeit.

Langzamer rijden, schoner rijden, desnoods op die verschrikkelijke ‘e-choppers’ die met name rond vakantieparken langs zoemen op de krappe bospaden. Een soort kinder-Harleys, met hoge sturen en brede banden. Vooral voor bedrijfsuitjes is deze bedenkelijke nieuwigheid in zwang.

Telkens kijk ik of Johan Remkes er op zit. Maar ik vrees dat hij in een kantoor zit met airco, hopeloos ver weg van de werkelijkheid.

Christiaan Weijts schrijft deze zomer op maandag, woensdag en vrijdag een column.