Brieven

Brieven

Verkeer

De politiek doet niks

De column Een dode in het verkeer: gekmakend en onsexy (17/8) van Hertzberger stelt terecht dat wangedrag in het verkeer een misdaad is. Maar erger nog is dat de politiek, die zegt het aantal slachtoffers terug te willen brengen, dat niet laat zien in het beleid. Het terugbrengen van de snelheid, samen met effectieve handhaving, is de manier om de aantallen slachtoffers te verminderen. Maar nee, de politiek verhoogt de snelheid juist naar 130. De minister stelde dat dit vijf extra doden tot gevolg zou hebben. Hoe dit te rijmen valt met ‘ieder slachtoffer is er één teveel’ is een raadsel. Maar het gaat ook voorbij aan de 165 ziekenhuisgewonden en de honderden miljoenen schade. Maar de werkelijkheid is erger, er blijken 35 extra doden te zijn, zo’n 1.200 ziekenhuisgewonden en een miljard (!) euro schade. Je zou verwachten dat men de regel terug zou draaien, maar nee, de VVD heeft juist bedongen dat er niet getornd gaat worden aan die 130. Hoe serieus moeten we de politiek nog nemen in het licht van dit beleid? Het is onwil dat maatregelen die de verkeersonveiligheid verminderen niet worden ingevoerd.


voorzitter Vereniging Verkeersslachtoffers,
bestuurslid

Lowlands

Er is nog zoveel meer

Lowlands 2019 was inderdaad zeer de moeite waard (Billie Eilish betovert Lowlandspubliek tijdens rijke editie, 19/8). Wie vanwege de slechte weersvoorspellingen hun kaartje hebben verkocht maakten een foute keuze. Optredens van Jon Hopkins, Louis Cole, Jungle By Night en niet te vergeten Parcels krijgen van mij een gouden lijstje. Toch wil ik wijzen op de eenzijdigheid van de recensie. Lowlands biedt veel meer dan alleen prachtige en interessante muziekoptredens. Er waren meer dan voldoende onderdelen waarbij dans, kunst, wetenschap, filosofie en actuele onderwerpen aan bod kwamen. Jammer dat deze onderdelen niet zijn meegenomen in de recensie, waardoor deze geen goed beeld geeft van al het moois en bijzonders dat LL2019 heeft geboden.

Werkplek

Over het paard getild?

Dertig jaar heb ik in een derdewereldland gewerkt. Mensen werken daar vaak op een klapstoeltje achter een campingtafeltje in een kamertje zonder ramen om werkweken te maken van 50 uur. Toch heb ik nooit de indruk gehad dat dit een hoger ziekteverzuim tot gevolg had (Een beroerde werkplek is het nieuwe roken, 22/8). Zijn werknemers hier niet teveel over het paard getild met hun ergonomische werkruimtes, kantoortuinen en meditatiecursussen?