Opinie

Vertrek

Marcel van Roosmalen

Niets zo vervelend als nieuws dat zichzelf herhaalt. Dinsdagavond een stalbrand in Nijkerk: zestienduizend dode kippen. Volgens Wakker Dier kwamen er dit jaar bij stalbranden tot nu toe 174.000 dieren om het leven.

Tik ‘stalbrand’ in op de site van de NOS en je krijgt ze keurig op een rijtje. De ene stalbrand is de andere niet, maar ze lijken allemaal op elkaar. De ene keer veel rookontwikkeling, in Nijkerk waren de vlammen mooi oranje.

Steek een konijn in brand en je haalt wel de voorpagina.

Omdat bijna alle columnisten al een keer een stalbrand behandeld hebben, voelde Nijkerk als mijn beurt om ook maar eens schande te roepen. De kwaal – uitwerpselen van duizenden dieren in een afgesloten ruimte produceren zeer brandbare gassen – is al tijden bekend, de remedie – investeren in brandveiligheid – ook, maar, alle epistels ten spijt, nog steeds te duur gevonden.

Al verbranden er dit jaar nog 500.000, dan nog is er geen geld voor.

Je kunt er een weddenschap op afsluiten. Hoeveel beesten moeten er nog levend verbranden of stikken voor minister Carola Schouten in actie komt en echte maatregelen oplegt? Ze is boerendochter, maar ook van de ChristenUnie, dus misschien als we het miljoen aantikken.

De pluimveehouder uit Nijkerk, de kadavers lagen nog op het erf, was ‘gelukkig goed verzekerd’ en dacht tegenover de NOS alvast aan doorpakken.

„Je moet wel weer allemaal dingen gaan regelen en gaan bouwen, je moet weer je eieren leveren en kippen kopen. Het is even schakelen.”

Er komt op dat erf gewoon weer een nieuwe kutstal waar er duizenden in passen

Dezelfde man tegen Hart van Nederland: „Gelukkig hebben de meeste kippen niet geleden.” Ik moest er even op kauwen, maar met de zin ‘Levend verbrand, maar gelukkig hebben ze niet geleden’ hebben we het denken van de meeste agrariërs wel te pakken.

Er komt op dat erf gewoon weer een nieuwe kutstal waar er duizenden in passen.

Fijn voor hem, goed voor de economie.

Wel benieuwd of er nog geld over is voor een werkende sprinklerinstallatie.

Zelfs een zich wekelijks herhalende ramp is niet genoeg voor stevige maatregelen, maar er zijn ook andere oplossingen. Ik keek vorige week naar een aflevering van het programma Ik vertrek, hoe gaat het nu met? waarin een melkboer vanwege ‘de Nederlandse regelzucht’ met zijn 25 jaar jongere vrouw ‘het avontuur’ in Australië aanging.

Na Nijkerk dacht ik ineens aan zijn zee van ruimte.

Je zou er al onze beesten, desnoods met boeren, los kunnen laten.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.