Net zo lang tot de schil zwart ziet

Koken uit Grand Hotel Europa. Deze week: ABU DHABI

Illustratie iStock, beeldbewerking NRC

Vleesgeworden oude Europese ziel die hij is, heeft Ilja het al snel gehad met Abu Dhabi. Het zand, de hitte, de Rolexen en de „leegte van het dode land”; hij zal blij zijn als ze weer in het vliegtuig naar de beschaving stappen. Hoe waren ze hier ook alweer terechtgekomen? Oh ja, Clio was gevraagd te solliciteren naar een betrekking als wetenschappelijk medewerker bij de lokale dependence van het Louvre.

Na haar gesprek in het museum haalt Ilja haar op met een taxi en rijden ze de stad uit richting het Qasr Al Sarab Desert Resort, een fata morgana met een fake open haard. Onder een hemel die is „volgehangen met een wereldrecord aantal sterren van Swarovski kristal” eten ze „inktvisringen zo groot als traditioneel Arabische oorbellen” en „sint-jacobsschelpen geserveerd in het logo van Shell”.

Ho. Neemt u mij niet kwalijk dat ik hier even uit het verhaal stap, maar dit verzin je niet, toch? Zelfs een auteur als Ilja Leonard Pfeijffer verzint volgens mij niet dat z’n hoofdpersonages midden in een Arabische woestijn zeevruchten krijgen voorgezet. Weet u wat ik denk? Ik denk dat hij daar echt geweest is, in dat resort. (Jazeker, het bestaat; zie anantara.com) Pfeijffer móét daar echt gegeten hebben en iets soortgelijks vervreemdends voorgezet hebben gekregen. De werkelijkheid is soms nog veel fantastischer dan de fantasie van een fictieschrijver.

Enfin. Laten we, nu ik toch al uit mijn rol als fictieve stalker van een fictief stel ben gevallen, maar meteen overgaan tot de raison d’être van deze column: het recept. Ik hoor een vriendin die in Abu Dhabi woont altijd over hoe heerlijk de regionale keuken is, een mix van gerechten uit de gehele Midden-Oosterse wereld. Zij en haar zonen eten vooral veel Libanees en een van hun favoriete gerechten is moutabal, een spread die erg lijkt op baba ganoush.

Voor moutabal worden aubergines in hun geheel geroosterd, net zo lang tot de schil zwart ziet en het vruchtvlees heel zacht is. Daarna wordt dat vruchtvlees gemengd met tahin, en soms met yoghurt, en op smaak gemaakt met citroen, knoflook en soms komijn. Dat blakeren kan in de oven, maar veel lekkerder wordt de moutabal wanneer je het boven een open vuurtje doet. Dat kan een barbecue zijn, maar ook simpelweg de vlammetjes van uw fornuis.

Zelf leg ik de aubergines meestal gewoon op de pandragers, boven halfhoog vuur. Uiteraard moet je wel een beetje in de buurt blijven en de groente af en toe een kwartslag draaien zodat ze mooi rondom garen. Het vruchtvlees krijgt met deze methode een lekker rokerig aroma.

volgt deze zomer de personages Ilja en Clio uit de roman Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer.