De donkere kanten

Zomer! Tijd voor goede leesvoornemens. Deze week: bizar en vilein.

Ja, de zomer. Dan lokt natuurlijk het romantische liefdesverhaal. Boeken over zinderende zomeravonden, broeierige blikken en stomende seks op een tropisch eiland.

Een cliché, inderdaad. Het kan ook anders. De laatste jaren zijn er heel wat schrijfsters die de romantiek liever mijden. Met vileine pen schrijven ze over egocentrische ouders, hopeloze relaties, slechte gewoontes en treurige seks.

De Amerikaanse schrijfster Ottessa Moshfegh spant wat dat betreft de kroon: vorig jaar verscheen My Year of Rest and Relaxation, een bizarre roman over een jonge vrouw in New York die besluit zichzelf een jaar lang te verdoven met pillen en drank. In een poging zich te ‘resetten’ bedwelmt ze zichzelf stelselmatig en vertelt de lezer over haar hopeloze psychiater en haar nutteloze baantje in een hippe kunstgalerie. Zozeer haat ze de samenleving dat ze, als ze wordt ontslagen, midden in de galerie een dikke drol draait.

Afschuwelijk? Misschien. Maar Moshfegh durft wel de donkere kanten van het bestaan te belichten. Ook al is haar hoofdpersoon mooi, goed opgeleid en rijk, ze is contactgestoord en: ze lijdt. De basis daarvan ligt in een verknipte jeugd. Dat geldt ook voor de hoofdpersonen in de romans van de Britse schrijfster Gwendoline Riley en de Indiase schrijfster Meena Kandasamy. Beiden schrijven hard en onsentimenteel over falende ouders en de verkeerde keuzes die ze dientengevolge in hun leven maken. Niks romantiek dus, maar wel eerlijke woorden, psychologisch drama en bizarre details die prijsgeven waartoe een wanhopig mens in staat is. Dus: meer leren over het echte leven? Laat dan dit jaar de streekroman en de chicklit maar even liggen.