Opinie

Vluchtelingendivisie

Carolina Trujillo zag toe hoe AZ klimaatvluchteling werd in eigen land. “Voor solidariteit krijg je geen punten, in de eredivisie niet, en in de politiek ook niet.”

Carolina Trujillo

De storm die een lange zijde van het AZ-stadion in elkaar vouwde, was de elfde officiële Nederlandse zomerstorm van deze eeuw. Met windstoten van meer dan negentig kilometer per uur liet nummertje elf AZ dakloos achter en promoveerde de club naar klimaatvluchteling van het Nederlands voetbal.

Den Haag bood AZ onderdak, al liggen tussen de Hofstad en Alkmaar genoeg andere stadions, onder meer dat van Ajax. Van opvang in de regio was hier dus geen sprake. ADO was op z’n Merkels naar voren gestapt en zei: Wir schaffen das. Op 15 augustus gingen de statushouders van AZ naar Den Haag en kettingmigreerden zo’n 8.500 supporters mee. In het Cars Jeans Stadion voetbalde AZ de vonken er vanaf. Ze stuurden Marioepol met vier ballen in het net terug naar Oekraïne en plaatsten zich voor de play-offs.

Twee dagen later was Merkel in het eigen stadion tegen Sparta minder succesvol. ADO verloor 1-2, maar Sparta staat dan ook vierde op de eredivisieranglijst terwijl ADO ergens onderaan bungelt.

Voor solidariteit krijg je geen punten, in de eredivisie niet, en in de politiek ook niet. Kijk maar naar Italië, daar heeft Salvini, die vluchtelingen geen onderdak wil bieden, de regering onderuit gehaald. Nu stevenen ze af op nieuwe verkiezingen en staat hij op dat lijstje als favoriet bovenaan.

Op 18 augustus meldden de Nederlandse sportieve klimaatvluchtelingen zich weer in Den Haag. Daar speelden ze 0-0 tegen FC Groningen, de nummer tien van de ranglijst. AZ staat inmiddels tweede van boven, ADO tweede van onderen. Iemand moet AZ vertellen dat ze een beetje moeten dimmen. Het is oké als de vluchteling zich netjes gedraagt en zijn best doet, maar het is niet de bedoeling dat hij beter dan de thuisploeg gaat presteren. Thuisploeg in het vluchtelingendebat dient trouwens niet te worden verward met thuisploeg in het voetbal.

Intussen vertrok Ajax richting Middellandse Zee waar een kleine honderd vluchtelingen al negentien dagen voor de kust van Lampedusa dreven op een schip van Open Arms dat maar twee toiletten had. De Italianen wilden ze niet aan land laten dus zei Spanje: „Breng maar hierheen.”

„Da’s vijf dagen varen en dat redden we niet”, zei de bemanning, dus stuurde Spanje een joekel van een marineschip met verplegend personeel en veel toiletten, waarna Italië das toch maar ging schaffen.

Zo’n tweeduizend kilometer verderop, op een ander eiland in dezelfde zee, kon Ajax ook wel hulp gebruiken van de Spaanse marine, niet alleen op het veld maar ook om het overschot aan kaarten dat ze kregen door de douane te laveren.

Terwijl ik naar het voortkruipen van die treurige pot tegen Apoel Nicosia keek, vroeg ik me af wat er zou gebeuren als de Johan Cruijff Arena in elkaar zou waaien. Welke voetbalclub zou aanbieden Ajax op te vangen? Ik vroeg het aan de Ajax-supporters onder mijn vrienden. „Misschien Groningen?”, zei de Groninger. Verder zou niemand een hand toesteken. Te veel haat, zeiden ze. Als dat zo is, maakt dat Ajax de jonge Afrikaan van voetballend Nederland.

Carolina Trujillo is schrijfster.