Courtney Barnett

Mia Mala McDonald

‘Tegen de klippen op hoopvol blijven, daar gaat mijn muziek over’

De Australische singer-songwriter Courtney Bartnett is na een pauze terug met een nieuw album vol eerlijkheid, woede en engagement.

„Zitten en dan muziek schrijven: ik kan het niet,” zegt Courtney Barnett over de ontstaansgeschiedenis van haar nieuwe, tweede album Tell Me How You Realy Feel. „Ik was terug in Australië na twee jaar on the road. Om mezelf tot werken te dwingen, huurde ik een ruimte om geconcentreerd aan nieuwe nummers te beginnen. Er kwam niks. Pas toen ik andere dingen ging doen, was er plotseling inspiratie. Ik ben van nature lui en moet mezelf foppen met de gedachte dat niks hoeft. Dan komen de nieuwe liedjes als vanzelf.”

In 2012 veroorzaakte de in Sydney geboren Courtney Melba Barnett een bescheiden sensatie met haar eerste EP I’ve Got a Friend Called Emily Ferris, uitgebracht op haar eigen Milk! Records. De tweede EP How To Carve a Carrot Into a Rose, opnieuw voorzien van Courtneys eigenzinnige hoesillustratie, bevatte met het nummer ‘Avant Gardener’ een instant indieklassieker. Barnett en band combineerden punkrock en onweerstaanbare hooks met een intens persoonlijke visie waarin taalgrappen en oprechte levenservaringen, hoe klein ook, een rol speelden.

Hoe snijd je een roos uit een winterpeen? Courtney liet het zien op de hoes. Ook de hoes van haar eigenlijke debuutalbum Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit (2015) voorzag ze van een eigen tekening. En haar tweede indiehit ‘Pedestrian at Best’ voorzag ze van een tekening van een curieuze barstoel met een verend kussen en fietspedalen die nergens naartoe peddelden.

Rauwe, spontane optredens gaven haar een wereldwijde live-reputatie. Daarna werd het een tijdje stil rond de zangeres die zelfrelativering tot haar handelsmerk had gemaakt.

„De onzekerheid sloeg toe,” zegt ze over de periode van reflectie die in eerste instantie geen nieuwe liedjes opleverde. Maar toen kwam opeens Kurt Vile voorbij met het idee om als tussendoortje een gezamenlijk album te maken. „Kurt heeft de benijdenswaardige drang om dingen gewoon te doen, waar ik de neiging zou hebben om er eerst nog eens goed over na te denken. Het album Lotta Sea Lice was er voordat ik om kon kijken. Onze gezamenlijke optredens gaven me een welkome pauze van zelf altijd maar in het middelpunt van de belangstelling staan.”

Teruggeworpen op zichzelf maakte ze van haar onzekerheid de inspiratiebron die ten grondslag ligt aan Tell Me How You really Feel (2018), met daarop bij voorbeeld de song ‘Crippling Self Doubt and a General Lack of Self Confidence’, met woorden die diep uit haar ziel komen: “Indecision rots / like a bag of last week’s meat”.

Woede

Militant en feministisch is ze op haar nieuwe album ook. Zoals in ‘Nameless, Faceless’, dat hekelt hoe vrouwen bang moeten zijn om ’s nachts door het park te lopen, achtervolgd door schaduwen van moordzuchtige mannen.

„Er is een duidelijk verband tussen de seksistische en racistische taal die mensen anoniem op internetfora uitslaan en het toenemend geweld in de echte wereld. De daders hebben geen naam en geen gezicht, maar ze veroorzaken een dreiging die zich vertaalt naar een toename van huiselijk geweld. In Australië speelde laatst de onthutsende zaak van een man die voor de moord op zijn vrouw voor de rechter moest verschijnen. Toen hem gevraagd werd waarom hij het had gedaan was zijn antwoord: ze lachte me uit. Schrijfster Margaret Atwood schreef dat op, ik heb haar woorden geleend voor mijn song.”

Met bassist Bones Sloane en drummer Dave Mudie vormt Courtney Barnett een compacte band, die de nummers van het album praktisch live inspeelde. Ze speelt haar gitaar linkshandig, ruig en trefzeker. Heeft ze er bij stil gestaan dat de elektrische gitaar altijd het instrument van stoere mannen was, en doet ze haar best om dat beeld te doorbreken?

„Yeah,” zegt ze onnadrukkelijk. „Vrouwen in rock of punk zijn er altijd geweest. Ze kregen alleen nooit de aandacht die ze verdienden. Ik heb een extra handicap omdat ik linkshandig ben en de meeste gitaren andersom gestemd zijn. Het voordeel is dat ik geleerd heb om op allebei te spelen, of ze nu links- of rechtshandig zijn. Een gitaarvirtuoos of -heldin zal ik nooit worden. Ik heb mezelf ten doel gesteld om mijn songs zo effectief mogelijk te begeleiden. Met bas, gitaar en drums werkt dat tot nu toe het best.”

Er zit veel woede in haar muziek, met name in het nummer ‘I’m Not Your Mother, I’m Not Your Bitch’. Waren het boze jaren? „De wereldpolitiek stemt me niet vrolijk, dat kun je wel stellen. Ik ben regelmatig kwaad over het nieuws; gefrustreerd omdat ik er niks tegen kan ondernemen. Ik put troost uit een quote van de actrice Carrie Fisher die ik citeer in ‘Hopefulessness’: ‘Take your broken heart and turn it into art.’ Prachtige, troostrijke woorden. Hoopvol en optimistisch zijn in moeilijke tijden, tegen de klippen op en soms tegen beter weten in. Daar gaat mijn muziek over.”

Courtney Barnett speelt 24/8 op het Once In A Blue Moon Festival in het Amsterdamse Bos. Ook met Eels, Waterboys, Dylan Leblanc, Michelle David & the Gospel Sessions, Israel Nash e.a.