Brieven

Brieven 21/8/2019

Activisme

Denk niet in links-rechts

Een interessant verhaal, het artikel Linkse held van nu is jong, vrouw en activistisch (17/8), maar waarom zouden we deze vrouwen links noemen? Waarom toch altijd weer die nadruk op links of rechts? Wat is er links aan de aandacht voor klimaatverandering en onderwijs voor vrouwen? Je inzetten voor een betere wereld is niet links of rechts, maar zou vanzelfsprekend moeten zijn voor iedereen. Als we steeds weer tegenstellingen creëren, blijft de eenheid die we nodig hebben ver te zoeken. Dan zijn we het oneens met iemand omdat hij niet van onze partij is. We hebben echte leiders nodig die boven de partijen staan en die durven te zeggen dat halve maatregelen niet volstaan tegen klimaatverandering. We kunnen beter nagaan waar we het over eens moeten zijn.

Hongarije

Voorbeeldig verhaal

Jammer dat ik als docent geschiedenis met vervroegd pensioen ben gegaan. Toen ik de reportage over het Hongaarse Sopron las (In ’89 scheurde hier het IJzeren Gordijn. Nu zijn ze in Sopron blij met prikkeldraad, 19/8), zou ik namelijk geen moment hebben geaarzeld om dit indringende verhaal te kopiëren en aan mijn leerlingen voor te leggen. In een notedop wordt hier de hele geschiedenis van Europa na de beëindiging van de Koude Oorlog uit de doeken gedaan. De val van het communisme, de hooggespannen verwachtingen onder de bevolking in Oost-Europa, de teleurstelling omdat de vrijheid uiteindelijk niet bracht waarop werd gehoopt en die uiteindelijk aanleiding gaf tot extreem nationalisme: al deze ingrediënten vind je in dit verslag terug en dat alles op een aanschouwelijke manier. Kortom: uitermate bruikbaar lesmateriaal.

Premier Rutte

Ga dan ook naar de Pride

Rutte bezoekt regelmatig concerten en festivals. Nu weer Lowlands (Rutte heeft het niet erg moeilijk tijdens interview Lowlands, nrc.nl, 18/8). Maar ik heb hem in bijna negen jaar premierschap nog nooit bij de Pride gezien, of bij het Homomonument.

Religie

Macht en manipulatie

In een ingezonden brief (17/8) reageert Eric Ottenheijm op de column van Christiaan Weijts over ritueel slachten en andere tradities. Ottenheijm stelt dat het ritueel, de vorm, de kern is van religie. Dat is een veel te rooskleurig beeld. Rituelen zelf zijn betekenisloos. Zonder de achterliggende motivatie worden ze een nutteloze gewoonte. Religie gaat over heel andere, veel gevaarlijker zaken: macht, gehoorzaamheid en rijkdom. Macht en rijkdom voor hen die in de positie verkeren ervan te genieten, gehoorzaamheid voor de grote massa. Rituelen zijn er, tezamen met het hele pakket aan religieuze leefregels, om de status quo in stand te houden. Met eeuwige hemelse gelukzaligheid als aas voor de ‘ware gelovigen’ en eeuwige verdoemenis in de hel als stok achter de deur voor alle anderen. Zo krijgen rituelen inhoud, blijft de gelovige bij de les en houdt ‘de kerk’, ’sjoel’, ‘moskee’, ‘tempel’ haar macht. Dit is gevaarlijk, want de gelovige is op deze manier vatbaar voor manipulatie, zowel ten kwade als ten goede. De bloedrode gevolgen hiervan zijn tot op de dag van vandaag zichtbaar in de geschiedenis van de mensheid.

Prinsengrachtconcert

Witte bedoening

Jaarlijks een leuk moment: het Prinsengrachtconcert op televisie. Onder het (in beeld gebrachte) publiek zag ik voornamelijk witte, goed uitziende, waarschijnlijk hoog opgeleide, witte wijn sippende mensen. Een enkeling daargelaten. In de aftiteling de voornaamste sponsors: een hotel, de gemeente Amsterdam en het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Hebben de subsidiegevers hun diversiteitsbeleid onderin een wijnkoeler verstopt? Er lijkt geen enkele moeite gedaan te zijn om andere inwoners van Amsterdam te betrekken bij het evenement.