Opinie

‘Vrienden, kompanen en partijgenoten …’

Tom-Jan Meeus

„En zo staan we hier, vanavond, te elfder ure, letterlijk, te midden van de brokstukken van wat ooit de grootste en mooiste partij was die ons land heeft gekend. Een partij die alle uithoeken van het land bestreek, die vol zelfvertrouwen was, en die het mooiste programma, de mooiste mensen en de mooiste verkiezingsuitslag heeft voortgebracht die ooit onder de sterrenhemel heeft bestaan.

Maar net als al die andere partijen van onze boreale wereld, worden we kapotgemaakt door de mensen die ons juist zouden moeten beschermen.

We worden ondermijnd door onze medeoprichter, door onze oud-woordvoerder: door de mensen die onze partijsubsidies ontvangen. Bovenal worden we ondermijnd door mensen die mijn vertrouwelingen waren, de senatoren Henk Otten en Jeroen de Vries, die nu samen met senator Dorien Rookmaker de partij hebben verlaten.

Een kliekje, een kliekje omhooggevallen netwerkers, beroepsvergaderaars, mensen die nog nooit een boek hebben gelezen en geen idee hebben wat op de lange termijn de belangrijke issues zijn. Zij beheersten helaas geruime tijd de besluitvormingsorganen van onze partij en maakten in een merkwaardige mengeling van onkunde en cynisch eigenbelang keer op keer de verkeerde keuzes.

Een herziene versie van Baudets overwinningstoespraak, zes maanden later

Al in april – na dat leugenachtige NRC-interview - verweet ik Otten dat hij een ‘greep in de kas’ had gedaan. Voor de lieve vrede zwakte ik het af tot ‘gecorrigeerde banktransactie’, maar begin juli zei ik gewoon weer waar het op stond: hij heeft ‘geld gejat’. Daarna hebben we zijn ‘vermoedelijke poging tot fraude met overheidssubsidie voor politieke partijen’ bekendgemaakt. Zo zijn we van Otten afgekomen, al deelt het ministerie mijn vermoeden niet.

Wat was hier nou aan de hand? Waarom gebeurde dit allemaal? Men gelooft niet meer in Nederland of in onze partij. In al dat ongeloof, in dat immense vacuüm, dat culturele en spirituele vacuüm, is haast ongemerkt een grandioze ketterij binnengedrongen. Een nieuwe immanente religie, een politieke theologie. De leden van het kartel, ze geloven in niets. Maar vereren tegelijk een afgod, genaamd zetelroof.

Maar wij zijn naar het front geroepen. Omdat het moet, omdat ons land ons nodig heeft. Wij gaan de huidige leiders vervangen en verslaan. Wij gaan onze democratie herstellen.

Maar vandaag, vandaag, is onze eerste grote veldslag verloren: in enkele maanden zijn we een kwart van onze senaatfractie kwijtgeraakt. Een unieke prestatie, een duizelingwekkend destructieproces dat ik steeds aan anderen toeschreef maar dat zich nu, het spijt me, in onze eigen gelederen aan het voltrekken is.”

Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tomjanmeeus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Lotfi El Hamidi.