Recensie

Recensie Film

Chemische castratie in ‘Temblores’ bij homoseksuele Pablo

Drama Homofobie is een groot thema in Guatemala. Als Pablo uit de kast komt, moet hij een brute conversietherapie ondergaan.

Pablo (Juan Pablo Olyslager) moet een brute conversietherapie ondergaan als hij uit de kast is gekomen, in ‘Temblores’.
Pablo (Juan Pablo Olyslager) moet een brute conversietherapie ondergaan als hij uit de kast is gekomen, in ‘Temblores’.

In zijn debuutfilm Ixcanul (2015) gebruikte de Guatemalteekse regisseur Jayro Bustamante (1977) een vulkaan als metafoor voor een indringende parallel tussen de uitbuiting van koffieboeren, de onderdrukking van vrouwen en het racisme tegen de Maya-bevolking. In Temblores (deze week openingsfilm van het tiende World Cinema Amsterdam-festival) zijn het aardbevingen die de levens van Pablo en zijn familieleden op hun grondvesten doen schudden.

Als je afgaat op de hysterische hectiek van de openingsscène dan denk je dat er weet ik niet wat aan de hand is met de in allerijl naar huis geroepen volwassen zoon Pablo. De familie zit bijeen alsof er iemand is overleden of alsof er een groot schandaal is losgebarsten.

Zo voelt het ook in die welgestelde en extreem christelijk evangelische familie als Pablo uit de kast komt. Tegen zijn geliefde zegt hij dat hij opgelucht is. Maar dat is slechts een kort moment van geluk, voordat de hel losbarst en Pablo een brute conversietherapie (inclusief chemische castratie) moet ondergaan om hem weer in het gareel te krijgen.

Homofobie is een groot thema in Guatemala. Dat Pablo om zijn geaardheid wordt ontslagen en zijn vrouw hem bij de rechter uit de ouderlijke macht laat zetten is geen vergezocht melodrama, maar bittere realiteit.

Het knappe van Temblores is dat de film zoveel meer is dan een fel j’accuse. Terwijl Pablo systematisch wordt afgebroken onderzoekt de film vanuit een groter perspectief de breuklijnen van sekse en gender, en de rol van religie als incubator voor verlammende rolpatronen.