Recensie

Recensie Film

‘Angel Has Fallen’: rechttoe rechtaan paranoia-plot

Actie De makers van ‘Angel Has Fallen’, het derde deel uit een actiefilmtrilogie, zullen vast wel snappen dat ze met hun thema’s lekker meeliften op de actualiteit. Maar de film is wel de minste uit de reeks.

Mike Banning (Gerard Butler, links) in een onderonsje met zijn president, Allan Trumbull (Morgan Freeman) in ‘Angel Has Fallen’.
Mike Banning (Gerard Butler, links) in een onderonsje met zijn president, Allan Trumbull (Morgan Freeman) in ‘Angel Has Fallen’. Foto Jack English

De makers van Angel Has Fallen, het derde deel van een actiefilmtrilogie waarin veiligheidsagent Mike Banning (Gerard Butler) de Amerikaanse president uit handen van terroristen moet zien te houden, zullen je waarschijnlijk stomverbaasd aankijken als je hun vertelt dat hun films per ongeluk de tijdgeest heel goed te pakken hebben.

Ze zullen heus wel snappen dat ze met thema’s als een aanslag op het Witte Huis (Olympus Has Fallen, 2013), de totale lockdown van Londen na een terreuraanval (London Has Fallen, 2016) en nu de paranoia rondom terrorisme van eigen bodem en de invloed van particuliere militaire bedrijven op de Amerikaanse buitenlandse politiek, lekker kunnen meeliften op de actualiteit. Maar het is niet hun doel. Het verdoezelt wel handig dat Angel Has Fallen de mindere uit de reeks is.

De rechttoe rechtaan paranoiaplot draait om het feit dat Banning ten onrechte van betrokkenheid op een aanslag op de president (Morgan Freeman) wordt beschuldigd, en op eigen houtje zijn onschuld moet zien te bewijzen. Of althans, met een beetje hulp van zijn vader, een Vietnamveteraan met PTSS die zichzelf onvindbaar heeft gemaakt. Wat rest is een eindeloze achtervolging.

Wat interessant is, is het gemak waarmee de film, zoals vroeger de beste en moreel meest complexe B-films, allerlei aannames over het reilen en zeilen van de Verenigde Staten doet. Zelfs onder de hoede van een president met het gezag van Morgan Freeman ontsnapt de film niet aan de gedachte dat corruptie overal is en dat een ongerijmde mix van familiewaarden en eigenrichting daarop het beste antwoord is.