Recensie

Recensie Muziek

Metselen met stemmen: The Four Tops kunnen het nog

Ook al is er nog maar één origineel lid over van The Four Tops, ze lieten Paradiso swingen. Maar waarom bezuinigen op de beste nummers?

‘Sugar Pie Honey Bunch’: Abdul ‘Duke’ Fakir (83, zittend) met drie jongere Four Tops
‘Sugar Pie Honey Bunch’: Abdul ‘Duke’ Fakir (83, zittend) met drie jongere Four Tops

Gaat dat passen? Er staat al een 17-koppige band op het podium van Paradiso te spelen, maar toch kondigt de ronkende voice-over nóg eens vier personen aan. En dat is niet zomaar een kwartet, dames en heren: „Let the good times roll. Here they are: the Four Tops!”

En daar zijn ze dan, schitterend in hun glitterjasjes als vier wandelende kerstbomen, de absolute legenden uit Detroit die mede verantwoordelijk waren voor het warme soulgeluid waarmee het befaamde Motown-label in de jaren zestig van de vorige eeuw de wereld veroverde.

Oké, de 83-jarige Abdul ‘Duke’ Fakir is het enig overgebleven bandlid. Maar toch: de zoon van zijn oude bloedbroeder, de twaalf jaar geleden overleden tenor Lawrence Payton, staat nu naast hem te bulderen, en ook Ronnie McNeir en Harold Bonhart zijn door de wol geverfd. Vooral in uptempo nummers als ‘It’s the Same Old Song’ en ‘I Can’t Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)’ doen ze waarin The Four Tops vroeger ook uitblonken: vakkundig stemmen op en over elkaar heen metselen. Fakirs danspasjes zijn iets bescheidener en hij heeft een kleinere actieradius dan de drie nieuwe Tops. Maar ook al hebben zij twintig jaar jongere benen, ze zijn solidair. Want zodra er vier barkrukken op podium verschijnen, herhalen ze in koor hun disclaimer: ,,We don’t care about those chairs!” Om vervolgens, net als Paradiso, gewoon te blijven swingen, terwijl de nestor af en toe stiekem gaat zitten.

Grootste hits in medley

Dat is ook een beetje de taakverdeling. De echte uithalen laat de oude meester over aan zijn jongere kompanen, terwijl hij tussendoor als sympathieke spreekstalmeester zijn gevallen maten herdenkt met wie hij 44 jaar optrok: „Het waren de drie beste vrienden die je maar kon hebben. Jullie mogen ze nooit vergeten.”

Alleen: waarom worden uitgerekend de allergrootste hits ‘Reach Out I’ll Be There’ en ‘Standing in the Shadows of Love’ afgeraffeld in een lelijke medley? Had dan een zoetsappige kitsch-ballad ‘I Believe In You and Me’ geschrapt.

„Wacht! Ik ben nog niet klaar om te gaan”, roept Fakir, als sommige oudere bezoekers vroegtijdig de zaal verlaten – bang om in de rij te moeten staan voor hun jas. En ook met zijn zakelijk instinct zit het nog wel snor. „Tot snel”, zegt hij als voorzichtig van het podium schuifelt. „En deze keer niet zo lang wachten met bellen. Jullie hebben ons nodig.”