Opinie

De rijkste is de beste

Frits Abrahams

Nu het voetbalseizoen weer is begonnen, krijg ik soms de vraag: „Gaat het nog een beetje?” Die vraag slaat op enkele stukjes die ik vorig seizoen schreef over de ondraaglijke spanning die sommige wedstrijden bij mij hadden veroorzaakt.

En niet alleen bij mij, begreep ik destijds uit reacties. Ik kreeg er allerlei welgemeende adviezen gratis bij. Zoals: het geluid van het commentaar afzetten, kijken in groter gezelschap, de wedstrijd opnemen en later afspelen.

Inmiddels heb ik alweer enkele wedstrijden van Ajax achter de rug – die tegen Paok Saloniki – die mij vroeger dicht bij een fatale hartverzakking zouden hebben gebracht. Een chaotisch Ajax soms met de rug tegen de muur, drie strafschoppen die benut móésten worden – het hield niet op. Toch gaf ik geen krimp. Ik ging ditmaal niet de straat op om de spanning te ontwijken, maar bleef rustig, tamelijk rustig – laat ik niet overdrijven – kijken.

Ik was er zelf verbaasd over, tot ik besefte wat er de afgelopen maanden met me gebeurd was. Er had zich een zekere gelatenheid van me meester gemaakt.

Het had alles te maken met de transfercarrousel die deze zomer, nog meer dan vroeger, een krankzinnige mallemolen was. In het sportnieuws wemelde het van berichten over spelers die wel of niet zouden vertrekken, die ons de gunst wilden verlenen nog één seizoen te blijven tenzij er een echte topclub langskwam (Hakim Ziyech), die bij een nieuwe werkgever mogelijk 16 miljoen per jaar zouden gaan verdienen (Frenkie de Jong), die geen zin meer hadden om voor hun club (Paris Saint-Germain) uit te komen, ook al had die destijds 222 miljoen euro voor ze betaald (Neymar).

Het dieptepunt werd bereikt met Donny van de Beek. Donny is een verdienstelijke voetballer, geen wereldtop, maar bruikbaar in een goed draaiende ploeg. Bij het begin van het vorige seizoen hadden zijn coaches Erik ten Hag (Ajax) en Ronald Koeman (Nederlands elftal) nog zó weinig vertrouwen in hem dat ze hem geen vaste plaats gaven. De afgelopen maand ging er geen dag voorbij of Donny kreeg van journalisten de vraag: „Ga je nou wel of niet naar Real Madrid?”

Donny werd er steeds moedelozer van – samen met mij. Hij begon ook steeds onopvallender te spelen. Bij Real Madrid leken ze te aarzelen, ze hadden liever – en terecht – Paul Pogba. Volgens ingewijden zal de uitkomst zijn dat Donny gekocht wordt door Real Madrid en vervolgens voor dit seizoen wordt verhuurd aan Ajax. Het zou wat. Waar hebben we het over? Over Donny. Lang geen Cruijff, lang geen Pogba, lang geen Frenkie.

Vrijdag zat ik naar Athletic Bilbao – FC Barcelona te kijken. Een buitengewoon saaie wedstrijd. Barcelona, zonder Messi, was hopeloos zwak. Geen creativiteit, traag tempo, nul doelkansen. Frenkie en Griezmann, de nieuwe aankopen, deelden in de malaise. Het was verbazingwekkend: zo veel geld geïnvesteerd en zo weinig rendement. Barcelona wil nu voor een astronomisch bedrag Neymar terughalen, een briljante speler, maar een verwende klier. De tegenvallende Coutinho, voor wie ze 120 miljoen hadden betaald, hebben ze alweer weggedaan.

Meer dan ooit draait in het topvoetbal alles om geld, de rijkste is de beste, alleen supporters hebben nog clubliefde. Ik blijf ernaar kijken, maar ik zal proberen me er niet meer zo druk over te maken.