Billie Eilish betovert Lowlands met mysterieuze aantrekkingskracht en onopgesmukte show

De tweede dag van Lowlands bracht veel regen maar ook een vrolijk participerend publiek. Diepe bastonen en snoeiharde gitaarsalvo’s hadden de overhand. En Billie Eilish wist jong en oud te betoveren.

Billie Eilish.
Billie Eilish. Foto Andreas Terlaak

Meerdere artiesten vroegen zaterdag aan het Lowlands-publiek om hard te schreeuwen: internationale rappers als Juice Wrld en de Nederlandse YouTube-sensatie Joost, maar het hardst werd er gejuicht tijdens het optreden van de prille wereldster Billie Eilish, toen zij daar om vroeg. Om half vier ’s middags in de grote Alpha-tent was Eilish, uit Los Angeles, de eigenlijke hoofdact van de Lowlands-zaterdag.

Lees ook dit profiel: Billie Eilish is de koningin van ons huidige tijdperk

Lieflijk noch behaagzuchtig

Met slechts twee muzikanten en een knalgele outfit gaf Eilish het optreden waar zo’n 35.000 mensen voor uitliepen. De stromende regen werd vergeten dankzij de mysterieuze aantrekkingskracht van de zeventienjarige zangeres. De driftig springende Eilish is niet lieflijk of behaagzuchtig. Afgezien van haar fluorescerend groene haar, is ze onopgesmukt, en onderstreept ze haar zang met brede handgebaren.

Eilish’ muziek is afwisselend dansbaar met slimme beats, of traag op een bijna verdovende manier. Ondertussen geeft ze, op hese toon, stem aan de underdog en tienerleed in een ruime selectie eigen liedjes. Nummers als ’Belly Ache’ en ‘My Strange Addiction’ werden soepel uitgevoerd, terwijl Eilish ook nog een rondje rende door het publiek. In deze zelf gecreëerde wereld is Billie Eilish zowel geschikt als tieneridool en als idool voor oudere liefhebbers.

Billie Eilish trok ongeveer 35.000 bezoekers naar haar optreden.
Foto Andreas Terlaak
Billie Eilish trok ongeveer 35.000 bezoekers naar haar optreden.
Foto Andreas Terlaak
Billie Eilish trok ongeveer 35.000 bezoekers naar haar optreden.
Foto’s Andreas Terlaak

‘Doe je schoen in de lucht’

De tweede dag van deze Lowlands was ingetogen begonnen met de muziek van pianist Joep Beving die hier optrad met elektronicus/cellist Maarten Vos, strijkers en een - kleine - dosis elektronica. Daarna doorbrak de Nederlandse rapper Joost de rust met een razende show. Joost trad vorig jaar nog op in de kleine X-Ray. Even makkelijk vermaakte hij nu het publiek in een veel grotere tent. Zijn rapstijl is naïef, maar zijn stijl en presentatie zijn vermakelijk door hun eigen logica - zoals de opmerking ‘Doe je schoen in de lucht als je schijt hebt aan materialisme’, wat door een groot deel van het publiek werd nagevolgd.

In de kleine X Ray-tent waren ook dit jaar de sterren van morgen te zien. Van de Belgisch-Caribische Charlotte Adigery moesten we ons om een uur ’s middags voorstellen dat het drie uur ’s nachts was. Soepel veranderde ze vervolgens de kleine tent in een zogenaamde zweterige nachtclub met schurende soulsongs, getoonzet op simpele electro.

Publiek bij het Bravo-podium.
Foto Andreas Terlaak
Charlotte Adigéry.
Foto Andreas Terlaak
Festivalpubliek in de Bravo-tent en zangeres Charlotte Adigéry in de X-ray.
Foto’s Andreas Terlaak

Vuiger en harder

De avond ervoor had het trio Channel Tres de tent overdonderd met letterlijk zweet. Drie mannen in stoere kleding dansten virtuoos op hun eigen zwoele disco.

Zaterdagmiddag werd de X-Ray opnieuw onder vuur genomen, nu door vier Japanse vrouwen in bedrieglijk meisjesachtige jurken, die sneller, vuiger en harder speelden dan menig punkband voor elkaar krijgt. Zangeres Kahokiss van Otoboke Beaver was soms slecht te horen, maar gitariste Accorinrin bleek niet alleen gitaarsalvo’s te leveren maar ook te kunnen ‘grunten’.

Dat chaotische muziek precies gespeeld moet worden, was ook te horen bij het Britse Idles. Zanger Joe Talbot, solidair met het publiek in een roze regenponcho, en zijn vier muzikanten spelen hun schorgeschreeuwde punkrock met uitwaaierende intermezzo’s voor roffeldrums en gitaardroedels, heel gedisciplineerd.

Otoboke Beaver.
Foto Andreas Terlaak
Lowlanders in hun natuurlijke leefomgeving.
Foto Andreas Terlaak
Het Japanse punktrio Otoboke Beaver.
Foto’s Andreas Terlaak

Onderaards diepe bastonen

Trends komen en gaan, in de muziek. Zo bleek de snerpende sirene, die de afgelopen jaren bij veel rappers en dance-acts de muziek doorsneed, nu afgeschaft. Nog wel populair is publieksparticipatie, in de vorm van gehurkt zitten en opspringen, waar zowel Joost als Billie Eilish en Idles om vroegen, maar wat in de regenplassen niet van harte ging. En onderaards diepe bastonen zijn nog altijd effectief om het publiek mee door elkaar te schudden. De lage dreun was onder andere te horen bij Eilish en bij de singer-songwriter Two Feet uit New York. Het was mooi dat de dreunende klank, die doorgaans elektronisch wordt opgewekt, bij het Nigeriaanse Yelé werd voortgebracht door een didgeridoo-achtig instrument, maar niet minder onderaards trilde.

Two Feet bestaat uit slechts twee mannen, zanger Bill Dess speelt sprankelende bluessolo’s die op een moderne manier tegenspel krijgen van de elektronica. Zijn persoonlijke liedjes kregen veel bijval.

Publiek bij het Alpha-podium.
Foto Andreas Terlaak
Anderson .Paak.
Foto Andreas Terlaak
Een uitbundige Anderson .Paak in strandtenue.
Foto’s Andreas Terlaak

Zo waren uiteenlopende genres vertegenwoordigd. Elektronische dance werd door het Nederlandse Weval uitgevoerd met een lange opbouw in de nummers, ondersteund door live-muzikanten, die uitmondde in klaterende uitbarstingen, waardoor de tent in vervoering raakte.

De feestelijke hoofdact Anderson .Paak, in strandtenue, die soul in zijn hiphop smokkelt, gaf een stralend optreden. Dat uitsmijter Twenty One Pilots een nogal botte show gaf was daarna geen probleem. Langs de randen van de dag was voldoende schoonheid te vinden.

Twenty One Pilots sloot de dag af op het Alpha-podium.
Foto Andreas Terlaak
Twenty One Pilots sloot de dag af op het Alpha-podium.
Foto Andreas Terlaak
Twenty One Pilots sloot de dag af op het Alpha-podium.
Foto’s Andreas Terlaak