Felice Gimondi: sierlijke veelwinnaar in de schaduw van Merckx

Felice Gimondi 1942-2019 De ranke en kalme Italiaanse wielrenner won alle drie de grote Rondes. „Een man als Gimondi wordt niet elke dag geboren.”

De eerste ploeg van Gimondi, Salvarani, reed in lichtblauw tricot. Later reed hij voor Bianchi.
De eerste ploeg van Gimondi, Salvarani, reed in lichtblauw tricot. Later reed hij voor Bianchi. Foto Werek Pressebildagentur

Weinig wielerliefhebbers zullen zijn naam als eerste noemen bij een terugblik op het wielrennen in de jaren zestig en zeventig, toch is zijn palmares indrukwekkend. Felice Gimondi won naast de drie grote wielerrondes ook menig klassieker, werd wereldkampioen in 1973 en gaat op en naast de fiets de geschiedenis in als een van de grote Italiaanse campionissimi, die zelfs zijn grootste rivaal in de armen sloot.

Want wie Felice Gimondi zegt, zegt Eddy Merckx. De ‘Kannibaal’, die in zijn wielercarrière 525 overwinningen boekte en daarmee alle andere renners uit zijn tijd overschaduwt, wist door generatiegenoot Gimondi ook wat verliezen was. Toch werden de twee uiteindelijk goede vrienden, niet in de laatste plaats omdat de Italiaan elegant erkende dat Merckx, die hem door de jaren zo vaak versloeg, achteraf gezien ook zijn carrière glans gaf.

De Italiaanse wielerkampioen overleed vrijdag plots toen zijn hart het begaf tijdens het zwemmen voor de kust van Sicilië. Gimondi werd 76 jaar.

Postbode

Het fietsen leerde Gimondi als kind aan de zijde van zijn moeder, een postbode, in de glooiende, groene heuvels van Bergamo. Stijlvol en sierlijk, zoals de tifosi dat graag zien, fietste de aanvallende ‘Buizerd van Bergamo’ als professioneel wielrenner in het kenmerkende lichtblauwe tricot van zijn ploeg Salvarani en nog zonder helm, veel prijzen bijeen.

Van het korte rijtje renners die zowel de Ronde van Frankrijk, Italië en Spanje op hun naam wisten te schrijven – Anquetil, Merckx, Hinault, Contador, Nibali, Froome en dus Gimondi – zal hij zelden als eerste genoemd worden. Het is zowel gek als kenmerkend voor de ‘Aristocraat’ – Italianen geven graag bijnamen – die door velen wordt omschreven als kalm en minzaam.

Gimondi tijdens Parijs-Roubaix van 1969 Foto STF/AFP

Winnen als debutant

Gimondi was als renner vroegrijp, hij won de Tour in zijn debuutjaar en was op dat moment 22 jaar en 288 dagen oud. Dit overigens tot afgrijzen van de Fransen, die op hun landgenoot Raymond Poulidor hadden gerekend.

Het was de opmaat van een lang en succesvol wielerleven waarin de veelzijdige Gimondi ook onder meer Parijs-Roubaix (1966), Milaan-San Remo (1974) en tweemaal de Ronde van Lombardije (1966 en 1973) op zijn naam schreef.

In september 1973 werd Gimondi na een slopende koers van 6,5 uur wereldkampioen in de heuvels van Barcelona, nadat hij eerder al eens derde en tweede was geworden. Thuiskoers Giro d’Italia won hij driemaal, met negen jaar tussen de eerste en laatste zege, inmiddels in dienst van Bianchi.

‘Geweldige kampioen’

Eenmaal afgestapt bleef Gimondi toegankelijk en bezocht hij stoïcijns en immer goed gekleed nog geregeld de koers. Dat gold ook voor de naar hem vernoemde Granfondo Felice Gimondi, een populaire jaarlijkse toertocht voor wielerliefhebbers met start en finish in Bergamo.

Felice Gimondi in 2002, tijdens een presentatie van de Tour de France. Op de achtergrond de Duitse wielrenner Jan Ulrich. Foto Franck Fife/AFP)

De Italiaanse wielerbond omschreef Gimondi in reactie op zijn dood als „een geweldige kampioen die onze sport menselijker heeft gemaakt”. Zijn overlijden dompelt naast heel Italië ook Merckx in rouw. „Ik ben er kapot van”, zei Merckx tegen het Italiaanse persbureau Ansa. „Dit is een groot verlies voor de wielersport. Alle gevechten die we samen gevoerd hebben, kan ik mij zo herinneren. Een man als Gimondi wordt niet elke dag geboren.”

Lees ook ons interview met Eddy Merckx: ‘Ik ben maar gewoon Eddy hè’