Opinie

Een dode in het verkeer: gekmakend en onsexy

Rosanne Hertzberger

Afgelopen dinsdagavond werd een buurtgenoot doodgereden. Hij werd slachtoffer van een van de tientallen huftertjes die hier op een gemiddelde avond door de straat racen. In de stromende regen hebben ze geprobeerd hem te reanimeren, maar het was tevergeefs. Hij was nog maar 39 jaar oud.

Dit was geen ongeluk, dit was een misdaad. De opgepakte verdachte had geen rijbewijs meer, nadat hij meerdere malen met alcohol op was gepakt. Die man wist precies wat hij deed, maar het kon hem gewoonweg niet genoeg schelen. Na de klap is hij hard weggereden. Baalde hij van de deuk in zijn auto?

Dit was geen ongeluk, en het was ook geen pech. Iedereen in de buurt wist dat dit eraan zat te komen. Het is het derde verkeersongeval in drie maanden tijd op hemelsbreed vierhonderd meter straat. Tien keer zo vaak gaat het bijna mis, hoor je de piepende banden, het geschreeuw en gescheld. Deze plek oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op een groot aantal mannetjes in een groot aantal kleine zwarte autootjes. Twee dagen na de misdaad is het eigenlijk niet eens veilig om het bermmonumentje te bereiken. En wanneer het tuig met zeventig kilometer per uur voorbijkachelt, waaien de kaarsjes uit.

Het is bijzonder om te zien hoe er wordt gereageerd. Een schokgolf van woede trekt door de buurt. Dwars door alle bubbeltjes heen: rijk, arm, moslim, christen, Turks, Marokkaans, Kaapverdisch, ondernemers, kunstenaars, studenten, iedereen is boos. En ook de politieke verschillen zie je verdwijnen. Het maakt even niets uit of je Denk, VVD of GroenLinks stemt.

Als er iemand in je straat wordt doodgereden is iedereen links en rechts tegelijk. Links omdat we de snelheid omlaag willen. Niets geen doorstroom. We willen bloembakken, drempels, stoplichten, desnoods een paar parkeerplaatsen opofferen. Als het maar veiliger wordt. Maar we zijn ook rechts, omdat we de dader allemaal heel heel erg lang opgesloten willen zien. En we zijn woedend wanneer de rechtvaardigheid het in dit land weer eens laat afweten. Twee dagen na het ongeval staat de verdachte alweer op vrije voeten. Terwijl de familie van het slachtoffer moet bedenken welke muziek er moet spelen op de crematie kan zijn moordenaar alweer lekker een biertje gaan drinken in de stad.

De verbintenis die ik nu in de buurt zie, maakt verkeersveiligheid zo’n extreem onsexy onderwerp. Voor columnisten valt er geen eer aan te behalen, landelijke politici kunnen zich er niet mee profileren. Het is een waardeloos debatonderwerp. Er is niemand die komt vechten voor zijn recht om een klootzak te kunnen zijn in het verkeer.

Dit soort onderwerpen verdwijnen dus al snel naar het terrein van tamelijk suffe verenigingen als de fietsersbond en Veilig Verkeer Nederland. Daarin komen mensen samen die fietsles geven, klaar-overs opleiden, campagnes organiseren. Allemaal nuttig, allemaal vast en zeker bewezen effectief. Maar het is niet het slag mensen die gewoon eenzijdig een weg onveilig verklaart en er een aantal zeecontainers neerplempt.

Geregeld barst er ergens in Nederland woede los, als er weer eens iemand wordt doodgereden. Maar die woede trekt zich net zo snel weer terug achter de voordeuren. Het enige wat overblijft is een aantal vergeelde posters achter de ramen van portiekflats en ouderenwoningen. ‘Traag graag!’ of ‘Snelrijders zijn doodrijders’.

De woede is lokaal en kleinschalig. Ik werd bijvoorbeeld ook niet woedend toen twee weken geleden een vrouw en haar hond werden doodgereden op de Gordelweg door zo’n zelfde type. Dat was maar twee kilometer verderop. De mensen van de Beukelsdijk en de Nieuwe Binnenweg vechten hun eigen gevecht. Net als de mensen van de Parallelweg in Bergen op Zoom, of de Markendaalseweg in Breda, of de Hottingawei in Wommels. Het is ieder voor zich, terwijl we allemaal hetzelfde probleem hebben. Dit gaat ook over Heerlen en Elsloo. Dit gaat over Diepenveen en Jubbega. Dit verenigt ons allemaal.

Eigenlijk zou je er een speciale partij voor moeten oprichten. Partij voor Apolitieke Zaken. Partij voor Saaie Dingen Die Iedereen Wil. Partij voor de Verkeersdrempels, Partij voor de Veiligheid, Partij voor de Gezondheid, Partij tegen Hufters, Partij voor Gerechtigheid. Ik denk dat die partij zomaar heel veel zetels zou kunnen bemachtigen.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.