Brieven

Brieven

chemotherapie aan huis

Verhoogt risico’s

Meer patiënten ontvangen thuis chemotherapie, lees ik in Meer zorg thuis klinkt goed, is lastig (12/8). Maar dit verhoogt de risico’s. Zorg in een ziekenhuis vermindert de kans op fouten en maakt dat fouten sneller hersteld kunnen worden. Bij transport kan de koeling uitvallen, te strak gepland worden, een verkeerd adres ingevoerd worden, er kunnen files zijn, er kunnen administratiefouten gemaakt worden in de benodigde soort of hoeveelheid chemotherapie. Dit leidt tot minder zorgtijd door oncologisch geschoolde verpleegkundigen, waar nu al een tekort aan is! Niet iedereen woont naast een ziekenhuis. En wat als er toch een pompje gaat lekken of de infuusnaald losschiet door een onverwachte beweging of val? Wie kun je bellen? Oncologie, 112? Lukt bellen überhaupt nog?

Landbouw

Ga voor digitaal

Prima artikel van Rudy Rabbinge en Joost van Kasteren (Biolandbouw is niet de oplossing, 15/8). Als we biologisch willen telen, zullen we veel meer moeten ontbossen dan de miljoenen hectare per jaar nu. Beter is om te focussen op het verduurzamen van productie in bestaande systemen, zodat we meer per hectare kunnen produceren en tegelijk het gebruik van kunstmest en chemie kunnen beteugelen. Dit kan door het digitaliseren van de landbouw en door in te zetten op digitale diensten die boeren en consumenten helpen betere beslissingen te nemen. Die zouden concurrerende economische, technische, sociale en milieubelangen in één systeem kunnen verenigen. Zodat uiteindelijk een echte prijs voor voedsel betaald wordt die niet alleen economische maar ook sociale en milieukosten meerekent.

Religieuze tradities

De vorm is de essentie

Christiaan Weijts gooit in Offerdierschaamte (14/8) olie op het vuur van religiehaat door te pleiten voor afschaffing van alle tradities, listig gekoppeld aan kritiek op seculiere rituelen zoals vuurwerk en Zwarte Piet. Waar het hem eigenlijk om gaat: onverdoofd slachten. Maar de retoriek is bedenkelijk. Religie draait juist om het ritueel, om de vorm, en het is aanmatigend en historisch bedenkelijk als buitenstaander te willen bepalen wat de kern zou zijn.

Een religie als het Jodendom heeft eeuwen van marginalisering en vervolging getrotseerd juist doordat het stug vasthield aan rituelen, tegen de druk van meerderheidsculturen in. Daaronder vielen rituele slacht en besnijdenis net zo goed als shabbat of torastudie. Verlichtingsdenkers zagen hierin echter, net als christelijke theologen, een achterhaalde godsdienst, onaangepast aan hun versie van moderniteit. En zo beweerden zij dat Joden geen deel konden hebben aan de beschaving die zijzelf wel belichaamden. Toegeven aan deze kritiek zou echter feitelijk betekenen ophouden te bestaan. Dat Weijts nu zich met soortgelijke retoriek woordvoerder maakt van de huidige kritiek op de Islam, om ‘de beschaving’ te verdedigen, mag ironisch heten. Het toont vooral de duistere achterkant van zijn argumentatie.