‘Af en toe denk je wel: iiieeehh! Kan het nou nooit eens even normaal?’

Ireen Heurman wint met ‘Boyz and Poolz’ de vakjuryprijs van juli, met als thema ‘Nederland ontspant’

Ireen Heurman

„Het tafereel is oer-Nederlands, heel herkenbaar”, stelde de jury vast bij de foto ‘Boyz and Poolz’ van Ireen Heurman uit Enschede. „De timing is perfect en het laddertje en de flamingo maken er een winnaar van.” Om daaraan toe te voegen: „Het is sowieso een beetje de zomer van de roze flamingo, aan het fotoaanbod op de redactie zien.”

„Dit is in onze achtertuin, ergens in juni, toen het zo heet was”, vertelt Heurman over haar foto. „Mijn zoontje Gijs springt van de trap af. De jongen in het badje is zijn vriendje, Beau. De flamingo is van mijn twee oudere dochters. Zij waren eerder op de dag ook al in het zwembad en lagen daar rustig te chillen en te kletsen. Maar mijn zoon denkt: hoe kunnen we dit wat spannender maken? Dus die trekt de keukentrap uit de garage.”

De twee jongens waren al een tijdje om de beurt aan het plonzen. De ene houdt de flamingo vast en de andere probeert in het gat te springen, met de benen om de hals. „Af en toe denk je wel: iiieeehh! Kan het nou nooit eens even normaal? Daarom ben ik er zelf ook bij gaan zitten. Het kan zomaar een keer misgaan.” Na een kwartiertje zag ze dat het goed ging en pakte ze haar camera. „Ik wilde proberen om Gijs in z’n sprong te vangen. Benieuwd of ik dat kon.”

Lucky shot

Dat was nog niet zo vanzelfsprekend, want eigenlijk is alles wat ze met de camera doet voor haar nog één grote oefening, vertelt Heurman. Pas sinds een paar maanden is ze wat serieuzer met fotografie bezig. Om precies te zijn: sinds de NRC-fotowedstrijd van afgelopen maart, met als thema ‘Nederland werkt’. De foto die zij instuurde van een man die een paard aan het beslaan was – „een lucky shot met mijn telefoon” –, werd door de jury als tweede gekwalificeerd. „Toen dacht ik: nu wil ik door. Ik geef mezelf een echte camera cadeau.”

Voor advies ging ze langs bij de fotograaf die haar bruiloft destijds had vastgelegd. „Zelf wist ik helemaal niks. En zij had toevallig nog een goede camera liggen waar ze vanaf wilde, een Fuji.” Niet de allermakkelijkste camera om mee te beginnen, had ze gehoord. „Ik wil alles zelf instellen, niks automatisch. Dat maakt het nog lastiger. Ik moet aan alle kanten aan knopjes draaien. Maar dat vind ik juist hartstikke leuk. Een kwestie van blijven proberen.”

Voor de herinnering

Op haar Instagram-account zie je heel veel foto’s van de kinderen, haar man, de hond, vakantie. Nog met de telefoon genomen. „Gemaakt voor de herinnering, niet voor de mooie foto.” Met haar camera gaat ze stapje voor stapje verder. Al blijft ze bescheiden. „Van techniek weet ik nog niks. Compositie ben ik ook nog niet echt aan toe. Je ziet het toch anders als je door zo’n klein gaatje kijkt. Ik ben allang blij als het licht goed is en er niemand bewogen heeft.”

Een uitdaging vindt ze het om wolken te fotograferen. Laatst nog heeft ze een half uur met haar camera in de stromende regen gestaan om de bliksem vast te leggen. „Ik was telkens te laat. Of het was te donker, of juist weer te licht.” Ten slotte heeft ze haar camera weggelegd, haar telefoon op een statief gezet en op het knopje ‘filmen’ gedrukt. „Toen had ik eindelijk een lichtflits op beeld en daar heb ik een still van gemaakt. Ontzettend slechte kwaliteit natuurlijk.”

Portretfoto’s

Steeds vaker ziet ze wat moois en pakt ze haar camera om te kijken of ze het vast kan leggen zoals zij wil. Regelmatig wordt ze ook door anderen gevraagd of ze hen wil portretteren. Dat heeft ze tot nu toe steeds afgehouden. „Ik begin nog maar net. Ik ben bang dat mensen er te veel van verwachten.” Maar ja, nu wint ze weer een fotowedstrijd, zul je altijd zien. „Misschien moet ik mezelf er inderdaad maar eens overheen zetten. Mensen vragen het ook niet voor niks, natuurlijk. En wat is nou het ergste wat er kan gebeuren? Dat de foto mislukt? Pfff.”