Wie was het favoriete kind?

TV-recensie Coen Verbraaks interviewserie ‘In de beste families’ is voor iedereen relevant, zelfs voor mensen die geen broer of zus hebben.

Still uit NTR-serie 'In de beste families' met interviewer Coen Verbraak.

Vooral voor broers en zussen die geen enkele connectie voelen (ze bestaan) zal het een ongelooflijk verhaal zijn. Na een jarenlange zoektocht naar haar ouders in Sri Lanka besloot de geadopteerde Sharon ter Wee die te staken. De officiële papieren van haar geboorte en adoptie bleken vervalst, er was geen enkel aanknopingspunt meer om verder te speuren.

Enkele jaren later meldde ze zich aan bij een WhatsAppgroep voor uit Sri Lanka geadopteerde kinderen. Met één van hen, ook een jonge vrouw, klikte het meer dan met anderen. Ze chatten apart verder en binnen twee maanden spraken ze af. Het werd een emotionele ontmoeting, vol herkenning. Hun manier van praten, gebaren. En wat ze dan eigenlijk al voelen, blijkt na een dna-test waar. Ze zijn volle zussen.

De vrouwen vertellen erover aan Coen Verbraak in de vierde aflevering van In de beste families, de opvolger van Kijken in de ziel. Net als in die serie is de opzet van het programma eenvoudig. Langdurige interviews zijn door elkaar gemonteerd, er wordt zelden ander beeld getoond. Af en toe een foto, of een vakantiefilmpje. Als hun verhalen interessant zijn, blijkt meer niet nodig om te boeien.

Kijken in de ziel had als spannend element dat beroepsgroepen soms openheid gaven, die dat normaal niet doen, zoals rechters en beroepsmilitairen. Deze serie heeft als unique selling point dat die voor iedereen relevant is, zelfs voor mensen die geen broer of zus hebben. En beide series hebben Verbraak: hij weet de geïnterviewden zo op hun gemak te stellen dat ze open vertellen over hun gedachten en gevoelens.

In de aflevering die woensdag werd uitgezonden, komen zowel de geadopteerde zussen die elkaar gevonden hebben aan het woord als een familie die een zus verloren is. Een terugkerende vraag in de serie is, of er een lievelingskind was in het gezin (van welk kind zijn er meer foto’s?). In het gezin van Frédérique en Liesbeth Heering was dat zonder twijfel Anne-Martien. Ze werd, zoals dat gaat bij de jongste in een groot gezin voortdurend rondgesjouwd door de oudere kinderen. „Iedereen hield het meest van haar”, zegt zus Frédérique.

Maar alle liefde kon niet voorkomen dat hun zusje een bipolaire stoornis ontwikkelde. Bij haar oudere zus Liesbeth gingen alle alarmbellen af toen haar inmiddels studerende zusje zei dat ze „geen bodem” had. Ze maakte een einde aan haar leven toen ze 32 was.

Uit de ondervraging door Verbraak blijkt hoe verschillend de twee zussen de periode vlak voor de zelfmoord hebben beleefd. Frédérique had het idee dat het voor het eerst in tijden beter ging met haar zus (daar waren ook aanwijzingen voor, ze mocht in de weekenden de instelling waar ze verbleef verlaten). Ze was zelfs zo gerust op de zaak dat ze voor het eerst in tijden haar mobiele telefoon durfde uit te zetten – op de middag dat haar zus stierf.

De andere zus, Liesbeth, zegt niets over dat het beter ging. Na gesprekken met haar zus had zij juist geconcludeerd dat het „bijna niet goed kan komen”. En toen zij het telefoontje kreeg over de dood van haar zus „kon het niets anders zijn, het zat er zo dicht tegenaan”.

Praten over zelfdoding kan via hulplijn 113 Zelfmoordpreventie: 0900-0113 of www.113.nl.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.