Agent in Marokko houdt de hand op: ‘U reed echt 140’

Op de snelweg bij Tanger houdt de politie je vaak aan, maar schrijft liever geen bon.

Net na een tolpoortje op de snelweg van Tanger naar Casablanca stapt een politieagent de weg op. Hij steekt zijn hand omhoog en gebaart me naar de kant. Ik kan weinig anders doen dan zijn instructies volgen en breng mijn witte Opel Insignia met Spaans kenteken tot stilstand. „Vous êtes espagnol?”, luidt de eerste vraag. Ik antwoord ontkennend: „Non, Pays-Bas.”

Op het gezicht van de agent is heel even verbazing te zien. Hij had er niet op gerekend een Nederlander te treffen. In vriendelijk Frans vraagt de ambtenaar om mijn papieren. Rijbewijs, verzekeringskaart en de permissie om met deze auto in Marokko te mogen rijden. Als het allemaal in orde is, verschijnt er vreemde glimlach op zijn gelaat. „U heeft te hard gereden. En wel 140 kilometer per uur. Er zijn radarbeelden van”, zegt hij opeens op afgemeten toon. „Ik zal ze laten zien.”

Als de agent wegloopt, neem ik even de tijd om de situatie op me te laten inwerken. Reed ik echt 140? Het zou kunnen, maar zeker ben ik er niet van. Eerst maar eens afwachten waar hij mee komt. De agent toont een smartphone met een foto van mijn auto waaronder het getal ‘140’ geknutseld is. Overtuigend is het allerminst. Is dit zo’n veelbesproken truc om iemand geld afhandig te maken?

Hoe werkt dat hier?

Hoe werkt dat hier in Marokko? In Venezuela deed een perskaart in het verleden wonderen, maar die tijd is geweest.

In Johannesburg kreeg ik tijdens de WK voetbal van 2010 ooit een collega na een dubieuze positieve alcoholcontrole vrij toen ik zei: „In Nederland lossen we dit op met een beetje geld, hoe doen jullie dat hier?” Er volgde een knikje. Een paar honderd rand was voldoende om een gang naar de rechter te voorkomen.

In Marokko moet het ook zo werken. Dat heeft de ‘sniper van Targuist’ laten zien, een man die bij het stadje Targuist geheime opnames maakte van corrupte agenten. Die filmpjes, die op YouTube zijn gezet, legden feilloos bloot hoe de Marokkaanse politie automobilisten geld afhandig maakte bij controles in het Rifgebied. In de volksmond worden agenten tot de makhzen gerekend; het corrupte stelsel van vriendendiensten binnen de Marokkaanse overheid. Het land staat op de corruptielijst van Transparency International op een 73ste plaats van de 180 onderzochte landen.

Dan begint het spel. Het wreekt zich wel dat ik ben vergeten te pinnen. Ik heb geen dirham op zak. Strooien met euro’s lijkt me niet handig – daar heeft de agent niets aan, het kost mij teveel geld en het drijft de prijzen op termijn op. Dan maar Hollandse bluf. Ik neem het initiatief en vraag hoe hoog de boete is. Dat is duidelijk niet hoe het hoort. De agent murmelt een bedrag van 300 dirham. Omgerekend zo’n 30 euro. Dat valt me erg mee, al laat ik dat niet merken.

„Oké”, zeg ik, „schrijf maar een bon. Heeft u terug van 50 euro?” Hoofdschuddend gebaart de agent me uit te stappen. Ik heb er echt niets van begrepen. Geen bonnetjes en geen euro’s, maakt hij duidelijk. Als ik mijn creditkaart laat zien, geeft hij het op. Voor het oog van zijn collega’s geeft de agent me opzichtig een waarschuwing. Ik mag doorrijden.

Beproefde methode

Nog geen twaalf uur later, op de terugweg, word ik op dezelfde snelweg opnieuw aan de kant gezet. Andere agent, zelfde methode. Nu weet ik zeker dat ik geen 140 kilometer heb gereden. Als de agent toch met die beschuldiging komt, volg ik mijn beproefde tactiek. Dit keer word ik naar een politiebusje gebracht als ik niet direct wil betalen. „Wat doen we? Ga je me wat geven of schrijf ik een bon uit?”, vraagt de agent. „Doe die bon maar. Ik betaal in euro’s”, zeg ik koeltjes.

Dan komt zijn collega aangelopen. Hij heeft de beelden nog eens goed bekeken. Ik reed 120. Ik mag verder.