Opinie

KvK, zet privacy van zzp’ers voorop

De KvK probeert koste wat kost adressen van zzp’ers openbaar te houden, merkte .
Kantoor van de Kamer van Koophandel in Amsterdam
Kantoor van de Kamer van Koophandel in Amsterdam Foto Lex van Lieshout/ANP

Toch wel een vreemd gevoel, als je als Tweede Kamerlid door toedoen van een collega zo concreet met de dood wordt bedreigd dat de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) een ‘red flag’ op je adres laat zetten. Bijna net zo’n vreemd gevoel als even later plotsklaps je Kamerlidmaatschap verliezen.

Als kersvers zzp’er wend ik me tot de Kamer van Koophandel (KvK) in Amsterdam om me in te schrijven. Een aardige meneer neemt de boel met me door. „Ik wil graag mijn adres geheimhouden”, zeg ik. „Dat is onmogelijk”, antwoordt hij. „Maar op het wereldwijde web staat dat het wel kan wanneer er zwaarwegende redenen voor zijn”, smeek ik. „Oh, ja, oké.” Prompt tovert de aardige meneer een apart formulier tevoorschijn. Ik schrijf op: „Voormalig Tweede Kamerlid. Concreet en direct bedreigd vanuit Turks-nationalistische hoek. Adres is al geheim bij de Gemeentelijke Basisadministratie. De NCTV heeft tevens een red flag gezet op mijn adres.”

We voltooien de inschrijving en schudden elkaar vriendelijk de hand. Het voelt als een afsluiting. Eindelijk kan ik echt vooruitkijken.

Een paar dagen later belt de aardige meneer: „Meneer Özdil, onze jurist heeft uw verzoek tot geheimhouding adres afgekeurd. Het bewijs is onvoldoende.” Mijn wanhoop bedek ik met ironie. „Ja, volstrekt begrijpelijk, de NCTV heeft ook maar een mening. De KvK-jurist is het daar gewoon niet mee eens.” De ironie vliegt met een enorme boog langs de aardige meneer: „Klopt. De jurist zegt dat u anders het adres van uw uitgever kunt opgeven.”

Hoewel het mij best grappig lijkt om Grijze Wolven, jihadisten en andere bezorgde burgers met een migratieachtergrond naar De Bezige Bij op de Van Miereveldstaat 1 te geleiden, weiger ik. Want doen alsof het adres van een van je opdrachtgevers ook jouw adres is, voelt niet helemaal kosjer. „Dan moet u mij meer bewijs mailen. Heeft u niet een nieuwsbericht?”, vraagt de inmiddels aarzelende aardige meneer. Ik mail hem een paar links en de contactgegevens van de NCTV en vraag hem naar de contactgegevens van de weiger-jurist.

Privacy

Op het zeer sociale medium Twitter publiceer ik de stand van zaken. Het regent reacties van mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. Dankzij Twitter ontdek ik bijvoorbeeld dat de KvK de Big Brother Award heeft gewonnen voor het schenden van de privacy.

Ondertussen mailt de aardige meneer alvast terug over de KvK-jurist: „De communicatiegegevens van de juristen zijn niet voor extern gebruik, die mag ik dus niet geven”.

Even later gaat mijn telefoon. Een andere aardige meneer aan de lijn, van de landelijke KvK. Hij begint over mijn Twitterberichten en geeft aan dat er een misverstand moet zijn geweest. „We gaan het meteen regelen. Uw geval is overduidelijk een reden om het adres geheim te houden.”

Mijn ego krijgt meteen een orgasme van de macht die ik op dat moment voel. Als een enorme BN’er via Twitter de KvK-moloch op de knieën gekregen! Maar na een paar seconden heeft dat ego-orgasme plaatsgemaakt voor bezorgdheid. Want hoe zit het dan met de privacy van al die andere zzp’ers in flexkampioen Nederland? Ondernemers als leraren, zorgmedewerkers, postbezorgers en journalisten zijn overgelaten aan de grillen van de KvK en die kent kennelijk slechts één credo: zoveel mogelijk adressen openbaar houden.

Dus ik vraag hoe dat zit. De meneer van de landelijke KvK legt uit dat zzp’ers die bijvoorbeeld juwelier zijn of een incassobureau hebben wel meteen hun adres verborgen krijgen als ze erom vragen. Op mijn vraag waarom dat dan niet bij journalisten gebeurt, geeft hij een lang, vriendelijk maar vrij nietszeggend antwoord. Maar hij zorgt wel dat de communicatieafdeling contact opneemt voor feitelijke vragen.

Een aardige mevrouw van de KvK-communicatieafdeling belt op en legt uit: omdat journalisten geen beschermd beroep hebben (iedereen mag zich journalist noemen), wordt hun verzoek tot geheimhouding van het adres niet standaard gehonoreerd.

Belangen

„Juwelier en incassospecialist zijn ook geen beschermde beroepen, toch?”, vraag ik. De aardige mevrouw begint een beetje te stotteren. „Leg eens uit, hoeveel verdienen jullie dan per jaar aan het doorverkopen van adressen en telefoonnummers?”, gooi ik er meteen bovenop. De aardige mevrouw verzoekt mij die vragen te e-mailen. Binnen een dag krijg ik een e-mail terug.

Lees ook: De Kamer van Koophandel trekt het handelsregister naar zich toe

Waarom journalisten hun adres niet meteen afgeschermd krijgen als ze daarom vragen, komt omdat de KvK „constant zoekt naar de juiste balans tussen openbaarheid, privacy en de financiering van het Handelsregister (...) Besluitvorming hierover is uiteindelijk aan de politiek, maar dat neemt niet weg dat we recht willen doen aan de verschillende belangen binnen deze thema’s in de maatschappij”.

En hoeveel de KvK verdient aan het doorverkopen van adressen? Vijfenveertig miljoen euro per jaar, mailt ze.

„Ik nodig u van harte uit voor een gesprek”, eindigt de e-mail.

Ontzettend aardig.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.