‘Elke dag sta ik op met een plan’

Spitsuur Antoinette Verschuren (78) is allesbehalve een ‘pensionado in ruste’. Als ze vrij is – laatst was ze even twee weken naar Zeeland – verlangt ze al snel weer naar activiteiten. „Ik hou van het leven!”

Antoinette: „Ik heb een volle agenda, ik hou ervan om mijn tijd nuttig te besteden. Ik vind heel veel dingen leuk en het lukt me niet om mezelf af te remmen. Soms plan ik een week vrij, even geen activiteiten. Maar als ik dan vrij ben, verlang ik weer naar activiteit.”
Antoinette: „Ik heb een volle agenda, ik hou ervan om mijn tijd nuttig te besteden. Ik vind heel veel dingen leuk en het lukt me niet om mezelf af te remmen. Soms plan ik een week vrij, even geen activiteiten. Maar als ik dan vrij ben, verlang ik weer naar activiteit.” Foto’s David Galjaard

Antoinette: „Ik was na de middelbare school graag naar het conservatorium gegaan, maar dat vonden mijn ouders niet goed. In plaats daarvan werd ik onderwijzeres. Op mijn negentiende was ik al directeur op een internaatschool. Dat was rond 1960. Daarna heb ik op allerlei typen van onderwijs gewerkt. Ik heb in die jaren ook les gegeven aan kinderen van prostituees op Katendrecht. Die kinderen werden vaak opgevoed door familieleden, omdat moeder soms maandenlang met een klant mee was op de wilde vaart. Later heb ik ook nog eens een crèche opgezet in een woonwagenkamp. Daar speelden de kinderen in sloopauto’s. Van dat soort werkomgevingen word je snel volwassen.

„Bij mijn huwelijk in 1964 werd ik ontslagen, zoals alle vrouwelijke ambtenaren in die tijd. Dat vond ik vreselijk, want zo werd ik volledig afhankelijk van mijn man. Toen ben ik ontzettend veel onbetaald werk en andere activiteiten gaan ontplooien. Ik werd penningmeester van een wielerbond, nam muziekles en zong in het kerkkoor in het dorp waar we toen woonden. Dat hield op toen de pastoor verliefd op me werd.

„Intussen kregen mijn man en ik drie kinderen. Ook hadden we twee weeskinderen in huis, maar toen ons derde kind was geboren, werd dat te zwaar. Toen onze kinderen wat groter werden, kreeg ik wat meer ruimte en kansen. Zo zette ik in Oss, waar we woonden vanwege het werk van mijn man, een Wereldwinkel op. En met vier andere vrouwen richtte ik een kinderopvang op, zodat we allemaal een ochtend per week vrij hadden. Kinderopvang bestond in die tijd nog nauwelijks. Vrouwen werden in die tijd geacht thuis te zijn en voor de kinderen te zorgen. Op verzoek van het Algemeen Maatschappelijk Werk ging ik lezingen geven hoe je kinderopvang organiseert. Toen mijn echtgenoot en ik van Oss naar een woonboerderij in Nistelrode verhuisden, zette ik in het dorp een bibliotheek op, een klaaroverdienst, een busdienst voor kinderen die naar speciaal onderwijs moesten en een bakkerij die brood bakte met ingrediënten van De Kleine Aarde, het duurzaamheidscentrum in Boxtel.”

Volle agenda

Antoinette:„Uiteindelijk heb ik, na diverse studies, in 1985 een eigen praktijk opgezet voor kind- en jeugdtherapie in Nistelrode. Ik hield veel van mijn werk: een probleem omzetten in een zo mooi mogelijke situatie. Het ging over gedragsproblematiek, leerstoornissen, lastige gezinssituaties… Ik zou stoppen met werken toen ik aan mijn pensioen toe was, maar tot mijn 73ste heb ik toch nog 30 uur per week gewerkt. Toen ik echt helemaal stopte, vond ik dat vreselijk.

„Zo druk als ik toen was, ben ik nog steeds. Ik heb een volle agenda, ik hou ervan om mijn tijd nuttig te besteden. Ik vind heel veel dingen leuk en het lukt me niet om mezelf af te remmen. Elke dag sta ik op met een plan en dat maakt elke dag tot een feest. Ik hou gewoon van het leven!

„In 2000 ben ik van Nistelrode naar Breda verhuisd. Zeven jaar daarvoor waren mijn man en ik gescheiden. Op onze boerderij hield ik bijen, maar daar ben ik toen mee gestopt, daar is mijn stadstuin echt te klein voor. Ik vond het naar om weg te gaan uit de boerderij en het dorp, ik mis de natuur en de vrijheid. Maar in de stad zijn weer andere leuke dingen om te doen. Meer op cultureel gebied. Ik doe bijvoorbeeld veel aan Argentijnse tango en toen Breda een paar jaar geleden een mooie boekhandel kreeg, werd ik daar actief. Op vrijdagochtend las ik daar poëzie voor en ik hielp elk jaar tijdens de Cultuurnacht. De boekhandel is inmiddels gesloten, maar de medewerkers zien elkaar nog heel vaak. In 2012 ben ik lid geworden van de Rederijkerskamer Breda, daar ben ik nu deken van. Eenmaal per maand komen we bij elkaar in het Begijnhof om ons bezig te houden met taal: poëzie, retorica of we gaan naar een rederijkerscongres. De ontmoetingen met al die creatieve mensen vind ik heel inspirerend.

„Twee maal in de week doe ik aan krachttraining, om gezond te blijven. En ik ga veel om met vrienden. Naar de bioscoop, een concert of het theater. Of we gaan dansen in de kroeg hier om de hoek. Ik ben ook lid van een filosofiegroep en ik heb schilderles. Soms plan ik een week vrij, even geen activiteiten. Maar als ik dan vrij ben, verlang ik weer naar activiteit. Alleen bomen snoeien in de tuin doe ik niet meer. Dat wordt te gevaarlijk op deze leeftijd.”

Rustkuur

Antoinette: „Als ik thuis ben, lees ik veel en geniet ik van mijn tuin. Ik ben laatst twee weken naar Zeeland geweest. Dat was echt een rustkuur, want daar kan ik alleen maar lezen en wandelen. Ik bezoek ook wel eens een museum in Nederland of het buitenland met een vriendin of een groep. De schildersclub bijvoorbeeld. Eigenlijk zou ik wel vaker met vakantie willen, want ik wil nog zoveel zien. Scandinavië bijvoorbeeld en allerlei nieuwe musea in Europa.

„Ik ben wel eens moe, maar meer als er niets gebeurt, als er geen spanning is, dan wanneer ik het druk heb. Nee, ik ben geen pensionado in ruste.”