Recensie

Recensie Media

Reporters zijn cliché maar dilemma’s zijn echt in serie ‘Press’

Press De keiharde concurrentie in de Britse krantenwereld staat centraal in ‘Press’. De miniserie behandelt belangrijke thema’s, maar blijft steken in stereotype beelden van journalisten.

Charlotte Riley in ‘Press’
Charlotte Riley in ‘Press’ Foto BBC

‘Jullie zouden beter moeten zijn dan het internet. Daarom bestaan jullie.’ De minister bijt het de hoofdredacteur toe. Die heeft net besloten foto’s te publiceren van de minister in diens jonge – en schaars geklede – jaren. Vlak voordat ze een toespraak zal houden over feminisme.

Zijn de foto’s nieuws? Wat de BBC-miniserie Press mooi toont, is dat dat niet altijd eenduidig is. Waar de hoofdredacteur van kwaliteitskrant The Herald (Priyanga Burford) worstelt met het besluit tot publiceren – totdat de foto’s al op straat liggen waarna ze een artikel laat schrijven over ‘moraliteit’ – heeft haar collega bij The Post (Ben Chaplin) er geen enkele moeite mee. „Ons doel is entertainment”, zegt hij. Maar hij stuurt dan ook verslaggevers verkleed als ijsbeer de straat op.

Wie denkt dat producent Mike Bartlett dat verzint: de ontgroening van jonge verslaggevers bij Britse tabloids bestond daadwerkelijk jarenlang uit verkleedpartijen. En de ‘death knock’ bestaat nog altijd; aanbellen bij nabestaanden om een smeuïg verhaal over de overledene los te peuteren.

Bartlett liep voor het maken van de serie mee met de redacties van onder meer The Guardian en The Sun. Wie het Britse medialandschap kent, ziet ze gepersifleerd in dagblad The Herald (gericht op waarheidsvinding, maar ook zelfvoldaan moralistisch) en tabloid The Post (in de jacht naar primeurs is alles geoorloofd, ook het overtreden van de wet). De journalistieke kwesties op de achtergrond – bronbescherming, dalende oplages, concurrentie van gratis sites, persregulering – zijn dan ook waarheidsgetrouw, met dank aan emeritus hoogleraar journalistiek en journalist Roy Greenslade, die Bartletts adviseerde.

Maar Press is geen documentaire over de stand van krantenland, maar een dramaserie. Net als bij bijvoorbeeld het Amerikaanse Newsroom(uit 2012) draait de serie vooral om de onderlinge relaties en het spannende verhaal. Het laatste valt, in tegenstelling tot inkijk die Bartlett geeft in journalistieke dilemma’s, tegen. Er is iets met een lekkende MI5-bron, een zakenman met losse handen, een ruzie met de premier, en een verdachte aanrijding.

De journalisten zelf zijn teleurstellende stereotypen. Nieuwschef Holly (Charlotte Taylor) is een workaholic, de tabloidhoofdredacteur een macho en bullebak, de jonge verslaggevers zijn te bleu voor woorden, en de tabloideigenaar (David Suchet) sinister. Onderwijl vloeit de drank rijkelijk, en stranden huwelijken en vriendschappen.

Maar Mike Bartlett zei vooraf al dat hij de grootste kritiek op zijn serie verwachtte van journalisten. Zoals artsen zich niet herkennen in ziekenhuisseries of agenten in detectives.