Brieven

Brieven

Mathieu Poelen betoogde in NRC dat progressief Nederland zich achter het boerkaverbod moet scharen (6/8). Ik kan mezelf denk ik wel links noemen, en ik vind boerka’s vreselijk, maar toch vind ik het een onzinnige redenering. Emancipatie, vrouwenbevrijding, je kunt er voorwaarden voor creëren, maar je kunt het nooit opleggen. Het is een proces dat ieder mens zelf moet doormaken. Je opvattingen over ‘hoe het hier werkt of zou moeten werken’ van de daken schreeuwen, helpt niet. Zo heeft de Libelle meer bijgedragen aan vrouwenemancipatie dan Dolle Mina.

Ja, er is onderdrukking, geen enkele twijfel, maar helpen we vrouwen, islamitische of van SGP-huize, door van buiten op te leggen hoe ze moeten leven of handelen? Ik geloof er niets van. Vrijheid, bevrijding, begint onder de eigen hersenpan, en zoals we weten is die gedachtenvrijheid voor iedereen exclusief en autonoom. Repressie zal er nooit volledig vat op krijgen. Zo werden bijvoorbeeld Joden in Portugal eeuwen geleden gedwongen katholiek te worden. Maar in hun huis verborgen ze geheime altaartjes om het voor hen ware geloof te belijden. Een samenleving en een verandering laat zich slechts zeer beperkt sturen door dwang. Verandering draait niet om kledingstukken, maar moet van binnenuit komen. Niet via een monoloog, maar via dialoog, en het eigen denkproces van het individu. En door bijvoorbeeld samen kopjes thee te drinken, zoals Job Cohen dat met veel wijsheid noemde. Maar in die manier van aanpakken investeren of geloven we niet meer. Het boerkaverbod is niet meer dan uiterlijk vertoon – een ironische paradox.