Brieven

Brieven 8/8/2019

Thierry Baudet

De uitverkorene

God is rechts”, zei Thierry Baudet (3/8). Zag hij zoals de apostel Johannes het licht op Patmos? Of zoals Paulus onderweg van Jeruzalem naar Damascus? Of gewoon in zijn slaapkamer in Amsterdam? Articuleerde God onmiskenbaar duidelijk of slechts in de gedaante van een briesje dat haast onmerkbaar Baudets rechteroor beroerde? Het zijn begrijpelijke vragen, maar hoe en waar God zich aan Baudet openbaarde is van ondergeschikt belang. Hier gold immers niet zozeer het medium maar de boodschap. „Ik ben rechts Thierry”, heeft hij gezegd. „Ja, ik sta aan jouw kant, ik kan niet langer doen alsof ik boven de partijen sta. Ik heb jou en je partij uitverkoren. Die CO2 uitstoot, temperatuurrecords, het smelten van Groenland, de bosbranden en overstromingen… Als mensen werkelijk menen dat zij dat alles hebben teweeggebracht terwijl zij slechts mijn marionetten zijn, dan acht ik niemand beter in staat hen van hun ketterse klimaatgeloof te genezen dan jij. Ga ervoor!” Het is niet uitgesloten dat het zo is gegaan, we leven immers in extreme tijden waarin niets onmogelijk lijkt. Toch heb ik mijn twijfels. Immers God, de eeuwigheid, kent tijd noch plaats, links noch rechts. Ik weet niet wat erger is: een onverschillige God die niet ingrijpt, of een partijdige god in wiens naam mensen worden uitgesloten en vermoord. In beide gevallen geldt voor God slechts één excuus: namelijk dat hij niet bestaat. Met zijn politisering van God negeert Baudet het feit dat Europa de gruwelijke godsdienstoorlogen alleen te boven kon komen door religies politiek te neutraliseren, door religie en politiek te scheiden. In dit opzicht onderscheidt Baudet zich dan ook niet van de radicale islam. Zoals Cioran schreef: „Ik maak geen vijanden meer want ik merk dat ik na verloop van tijd altijd zo op hen ga lijken.”


publicist

Roken (1)

Nu de rest verbannen!

De kruistocht tegen het roken is nagenoeg voltooid (ProRail wil stations helemaal rookvrij maken, 31/7). Op naar fase twee: de kruistocht tegen twee andere zaken die aanzienlijke schade toebrengen aan gezondheid en omgeving: de vrije verkoop van vuurwerk en het overweldigende aanbod openluchtconcerten met oorverdovende muziek. Wat met het roken in ’n paar decennia lukte met een uitgekiend proces van ontmoediging, beknotting en totale marginalisering, moet hierbij ook lukken. Mits daarbij met eenzelfde voortvarendheid te werk wordt gegaan. Ten strijde!

Roken (2)

Is het wel een keuze?

„Zolang rokers anderen geen schade toebrengen, moeten ze hun gang kunnen gaan”, schrijft Frank Hindriks in Rookvrije opmars krijgt tirannieke trekjes. Hier zit wel wat in, zo heb ik het nooit bekeken. Het is belangrijk mensen in hun waarde te laten. Ik vraag me alleen wel af in hoeverre het een keuze is als je al verslaafd bent. Het klinkt wel een beetje alsof je iemand niet tegen mag houden als hij van de brug wil springen, omdat hij daarmee niemand schaadt.

M/V van de week

De andere kant op

Geert Lenssen (Brieven, 6/8) ziet nauwelijks land en bewoners als je een lijn tussen Los Angeles en Tokio trekt. Maar als we nu eens een lijn de andere kant optrekken? Dan komen we door Azië, Europa en Noord-Amerika. Meer dan genoeg land en inwoners lijkt me.

Boerkaverbod (2)

Maar waarom dan?

Het jammere aan de boerkadiscussie is dat ik nog niet begrijp wat het met je doet om een boerka te (willen) dragen (Dit verbod is een moderne heksenjacht, 2/8). Los van wet, gezag en zelfbeschikking wil ik graag weten waarom tweehonderd vrouwen zich er goed bij voelen... Ik beloof dat ik een antwoord aandachtig zal lezen en het daarbij laat.