Opinie

Punniken op Ameland

Frits Abrahams

In de ontbijtzaal van ons hotel kwam een hoogbejaarde vrouw binnen geschuifeld achter haar rollator. Ze keek even om zich heen en vond een gedekt tafeltje bij het raam waar ze zich moeizaam installeerde.

Pas toen ze eindelijk, bevend over haar hele lichaam, op haar stoel zat, merkte ze dat ze weer moest opstaan om bij het zelfbedieningsbuffet te komen. Daar was het een drukte van belang, want voor menig toerist is het ontbijt meteen het hoogtepunt van de dag.

Roereieren! Spek! Worstjes! Kom er thuis eens om.

Mijn vrouw schoot toe om haar te helpen, de vrouw greep haar dankbaar bij de arm en samen liepen ze naar het buffet. Daarna zagen en spraken we haar elke morgen even bij het ontbijt. Ze had zich snel aan de situatie aangepast zodat ze niet meer geholpen hoefde te worden. Meteen na binnenkomst ging ze naar het buffet, laadde haar bordjes vol, zette ze op de rollator en zocht dan pas een tafeltje, meestal bij ons in de buurt.

Elke keer als wij haar spraken, stortte ze een vloed van ongemakkelijke feiten over ons uit. Ze was bijna 83 jaar en zwaar ziek, niet alleen in haar lichaam, maar vooral in haar hoofd, dat leeg moest, vond ook de psychiater, omdat het te vol zat met nare ervaringen, een gebroken huwelijk met een man die meer van andere mannen dan van haar hield en een zoon die nooit meer iets van zich liet horen, hier op Ameland kon ze een beetje tot rust komen, ze hoefde er niet ver voor te reizen want ze woonde in Friesland, elke vakantie ging ze naar Ameland, nu voor het eerst in dit hotel, ze deed er niets, ze bleef de hele dag op haar kamer, een beetje lezen en punniken en wachten op het avondeten.

Veel zelfbeklag dus, grimmig van toon ook, maar toch bleef je luisteren omdat je voelde dat ze niet overdreef en nog steeds bezig was dat hoofd te ontdoen van alles wat haar na een lang, zwaar leven dwarszat.

Zou ik zelf zo op vakantie willen, vroeg ik me steeds af. Moederziel alleen op Ameland en nauwelijks in staat om je te verplaatsen tussen al die uitgelaten toeristen? Ik vond het huiveringwekkend dapper. Het moest verleidelijk zijn om thuis achter de geraniums te blijven, maar werd je daar veel beter van?

Je ziet het steeds vaker: mensen die alleen op vakantie gaan en op terrassen en in restaurants moedig en uiterlijk onbewogen het drukke gezelschap van al die stelletjes en gezinnen trotseren. Trouwens, ook de alleenstaande moeder of vader met kind(eren) is een normaal verschijnsel geworden. Vroeger dacht je dan: ach, een weduwe of weduwnaar.

Een onuitwisbare indruk in die dagen op Ameland maakte op mij een jong echtpaar dat halverwege een hete middag plaatsnam op het schaars bezette terras van restaurant ’t Koaikershuus, mooi gelegen in de duinen bij het dorpje Buren. Ze hadden een zoontje van een jaar of zeven bij zich dat niet zelfstandig kon lopen, grote moeite met praten had en ook gedeeltelijk blind leek. Ze gingen op een prettige, ongedwongen manier met hem om, hoewel ze voortdurend rekening met hem moesten houden. Pas toen ze vertrokken zag ik hoeveel moeite ze zich hadden getroost om hier per fiets te komen.

De vader legde zijn zoontje in een horizontale positie voor zich, in een soort aan het stuur verankerd ligbed, en fietste zo, samen met zijn vrouw, opgewekt weg.