Recensie

Recensie Film

Een tragische held uit de Belgische wielergeschiedenis

Drama ‘Engel’ is geïnspireerd op Frank Vandenbroucke, de Belgische wielrenner die op 34-jarige leeftijd dood werd gevonden in een hotel in Senegal. De film zit vol sprookjesachtige beelden van het land.

Fatou N’Diaye en Vincent Rottiers in ‘Engel’ (Un Ange).
Fatou N’Diaye en Vincent Rottiers in ‘Engel’ (Un Ange).

Zij gaat voor nog geen 10 euro een nacht met iemand naar huis. Hij voelt zich een soort hoer; hij moet als wereldberoemd wielertalent interviews geven en lijkt afhankelijk van teamleider en fans. In Engel (Un Ange) worden zowel in de dialogen als visueel de parallellen benadrukt tussen het leven van een wielrenner en de prostituee met wie hij zijn laatste uren doorbrengt.

Voor Belgen en wielerfanaten is de film overduidelijk geïnspireerd door Frank Vandenbroucke, een tragische held uit de Belgische wielergeschiedenis. Hier heet hij Thierry en wordt – zoals hij in de film zelf vermeldt – vergeleken met wielergoden als Eddy Merckx. Vandenbrouckes carrière werd niet alleen bepaald door zijn fietstalent, maar ook door depressiviteit en drugsperikelen. Op 34-jarige leeftijd werd hij dood gevonden in een Senegalese hotelkamer.

De film en het boek van Dimitri Verhulst waarop de film is gebaseerd, zijn expliciet een fictionalisering van Vandenbrouckes laatste uren en belichten ook hoe het werd ervaren door de prostituee die hem het laatst levend heeft gezien. In de film heet ze Fae.

Het levert verrassende en poëtische beelden op van een magisch-realistisch aandoend Senegal. Je voelt het lichtroze daglicht haast over de huid van de personages strijken, de nacht baadt in neonkleuren. Lynchiaanse nachtmerries van de hoofdfiguren en korte sprongen in de tijd zorgen dat het niet al te sprookjesachtig wordt en het drama continu doorschemert.

Alleen krijg je van het karakter van de twee hoofdfiguren tussen al deze beelden slechts flarden mee: Thierry’s arrogantie en opvliegendheid, Faes eigenzinnigheid en trots. Ondanks dat deze twee zoekende zielen overtuigend worden neergezet door Vincent Rottiers en Fatou N’Diaye, versmelten de flarden bij geen van beiden tot een volwaardig personage. Hun spontane, maar oprechte liefde voelt daardoor wat gekunsteld.

Bij Thierry begin je als kijker lacunes in te vullen met onthouden nieuwsfeiten, hoewel dat niet de bedoeling lijkt. Bij Fae wringt het meer. De suggestie dat er parallellen zijn tussen een voormalige wielerheld en een zelfbewuste, zichzelf prostituerende vrouw kan interessant zijn, maar vraagt een beter uitgewerkt vrouwelijk personage, anders blijf je met een wrang gevoel achter.