Opinie

Nieuwe indrukken

Marcel van Roosmalen

We gingen wandelen in de duinen bij Castricum, we waren de enigen zonder hond. Na afloop streken we neer op het terras van een uitspanning dat van Nikki, een dochter van Henny Huisman, en haar man bleek te zijn.

Er stond daar een wegwijzer die aangaf hoever het vanaf daar naar Bonaire is.

„Daar heeft Henny ook een huis”, zei de dichtstbijzijnde met een hond, die eraan toevoegde dat alles in de wijde omtrek van Henny was.

„Dit is wel zijn landgoed.”

Ze was weleens naar Bonaire gevlogen.

„Henny komt er speciaal voor naar buiten als er een vliegtuig landt. Dan gaat hij achter het hek staan zwaaien. En wij maar ‘Henny-Henny’ roepen natuurlijk.”

Juist toen ik me probeerde te verplaatsen in het hoofd van Henny Huisman begon het te regenen.

De groepen om ons heen die even daarvoor nog zo gemoedelijk aan de high-tea zaten, verdrongen zich voor een kleine staldeur, waarbij de regel ‘eigen gezin eerst’ hardhandig werd toegepast. Hier werd het uiterste gevraagd van het bedienend personeel, dat op het kruiperige af vriendelijk bleef.

Zelf kregen we te maken met een mevrouw die ons sommeerde op te staan, omdat we in de zitjes bij de haard de symmetrie verstoorden van het verrassingsfeest voor haar vader die 75 werd. Achter haar brede rug hielden zich twee ouderen op van wie we de feestvreugde door op de verkeerde plaats te zitten aan het verpesten waren.

Bij het opstaan sneuvelde een glas aanmaaklimonade, waarvoor een meisje met een veger en blik moest komen. We verhuisden naar de serre en even later weer terug naar buiten, naar een tafel onder een zeil waar een stelletje simultaan aan elektrische sigaretten zat te lurken. Ze hadden dezelfde kleren aan. Toen ik ernaar vroeg zei de vrouw: „Verrek, dat zie ik nu pas.”

Even later was het droog.

Terwijl ik over de oprijlaan met twee dochters naar de speelstal wandelde, passeerde ik een ezel, een paard en een man in clownspak die speciaal voor ons drie keer piepend door de knieën zakte.

Terug bij de tosti’s zei ik dat ik mogelijk Henny Huisman was tegenkomen. De vrouw van het stel legde haar elektrische sigaret op tafel en zei boos: „Dat kan helemaal niet!”

„Waarom niet?” vroeg ik.

„Omdat ik het zeg!”

Had ik iets over het hoofd gezien?

Was Henny Huisman overleden?

Haar man haalde de schouders op, niet voor het eerst zo te zien.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.