Opinie

Eredivisie

Hugo Camps

Het nieuwe kalenderjaar is begonnen met een dubbele kater: PSV uitgeschakeld voor de Champions League, FC Utrecht voor de Europa League. Hoe kan dit als maar liefst zes Nederlanders genomineerd zijn voor de best FIFA football Awards? Zes! Dat betekent dat het hele land voetbal is geworden. Mannen en vrouwen. Het is een historische score. Jarenlang moesten we tevreden zijn met één of geen goudhaantje. Nu vullen we het podium met zes Hollandse koppen. Het lijkt wel een hold-up.

Het geeft schwung aan de start van de eredivisie, want overvloed straalt ook af op de kleintjes en de deplorables. De nominaties zorgen voor een heffe van het Nederlandse voetbal in zijn geheel.

Opvallend voor het nieuwe voetbalseizoen is dat alleen Ajax en in mindere mate PSV worden aangemerkt als kanshebbers voor de landstitel. Feyenoord is zoek. Twente mag dan weer een hype zijn in Tukkerland, voor een rol van betekenis in de eredivisie komt de gelouterde ex-kampioen te kort. Er is ook te veel hommeles in de Grolsch Veste.

Kunnen we nog wel spreken van de grote drie? Ajax zwermt als een wolk uit boven de concurrentie. PSV is wisselvallig en Feyenoord is zowaar een zorgenkindje voor de fans. De Kuip is van idylle ingezakt tot wespennest. Het bestuurlijke vacuüm maakt de toekomst onzeker. Ook qua voetbal ontbreekt het de club aan bravoure. Het verlies tegen Southampton met 3-1 was een afgang. Southampton is geen hoogvlieger in de Premier League. Er zijn talentvolle jongeren als Kökçü en Burger en met Berghuis, Narsingh en Jörgensen mag je van een geraamte spreken, maar er moet vlees bij.

Het wordt weer eens tijd dat Feyenoord het zakelijke spel achter zich laat en de Kuip laat daveren van extase. De titel is te hoog gegrepen, maar je kan het publiek ook verwennen met spektakelvoetbal. De wil om te winnen moet terug. Als er één coach is die iets van furie in zijn selectie kan jagen, dan wel Jaap Stam. De gewezen libero heeft eerder dode paarden tot leven gewekt. Het voordeel van Stam is dat hij de taal van de spelers spreekt en het franje weert. Strijd is voor hem altijd een levenshouding geweest. Stam is geen garantie op succes, maar hij is wel een solide houvast.

De zeperd van PSV in Basel is hard aangekomen. De onverstoorbare Mark van Bommel is zich een hoedje geschrokken. De defensie vertoont gaten en doelman Zoet staat soms als een lamme vogelverschrikker tussen de palen. Hij keept al langer niet meer op Europees niveau. Eerder incasseerde PSV verlies in de strijd om de Johan Cruijff Schaal tegen Ajax. Het was een psychologische tik met nawerking.

Mark van Bommel is een coach die voorgaat in het lijden. Hij is ambitieuzer dan het bestuur van PSV, kan niet tegen zijn verlies en sterft tijdens de wedstrijd duizend doden bij geknoei van zijn spelers. Het ontbreekt zijn selectie aan de goddelijkheid van Ajax. Spelers met een surplus zijn wankelmoedig. De coach moet nu troost zoeken in de Europa League. Wie het eergevoel van Mark van Bommel kent, weet dat dit hem diep raakt.

Er is niet alleen de top-drie die de eredivisie kleurt. De strijd om het behoud is vaak emotioneler. Het afgelopen seizoen beroerde het spannende gevecht van Emmen en De Graafschap tegen degradatie meer dan Ajax-PSV. Met Sparta, RKC en Twente staat ons wellicht een nieuw epos van bloed en tranen te wachten. En het is leuker op de tribunes van Emmen dan in het kristallen huis van Ajax.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.