Recensie

Recensie Boeken

De gemiste kans op een Italiaans liefdessprookje

Het vinden van de juiste partner levert geluk, maar geen spannend boek op. Tegen de juiste partner aanlopen op het verkeerde moment in je leven – daar zit een verhaal in. De Amerikaanse Heddi studeert in de jaren negentig in Napels. Ze woont met andere studenten in een bouwvallig palazzo in de Quartieri Spagnoli, de beruchte wijk waar geen zonlicht het plaveisel raakt, het vuilnis zich ophoopt en de bewoners niet praten maar schreeuwen.

Met medestudent Pietro is het liefde op het eerste gezicht. Wanneer Pietro Heddi meeneemt naar zijn ouderlijk huis in een boerengehucht wacht haar echter geen warm onthaal. Vooral zijn moeder verbloemt niet dat zoonlief geacht wordt na zijn studie terug te keren om het land van zijn ouders te bewerken en een meisje uit de streek te trouwen. Dat hij in plaats van Monte San Rocco de hele wereld als zijn erf beschouwt, aan de zijde van die bereisde, veel te slanke Amerikaanse, is een nachtmerrie voor de door zon en wind getaande boerin.

Uiteindelijk moet Pietro kiezen tussen zijn vriendin en zijn ouders, en zijn onvermogen tot kiezen wordt door Heddi begrijpelijkerwijze ook als een keuze opgevat. Einde van het liefdessprookje.

Vier jaar verstrijken. Dan schrijft Pietro zijn voormalige vriendin (ze woont inmiddels in Nieuw-Zeeland) dat hij haar niet uit zijn hoofd kan zetten: ‘Ik heb mijn grote kans gehad. Maar hij kwam gewoon te vroeg.’ Een innige correspondentie komt op gang. Gunt het lot hun een tweede kans?

Heddi Goodrich (Washington, 1971) heeft het tragische gegeven van de gemiste kans uitgewerkt in haar debuutroman Verloren in Napels. Helaas heeft ze zelf ook veel kansen laten liggen. Als ze de kleurloze Heddi iets onvoorspelbaars of onredelijks had meegegeven, een duister geheim of gebrek, was deze ik-verteller vast interessanter geworden. En wat ziet Heddi in de saaie zwartkijker Pietro? Natuurlijk, het is een knappe vent, maar daar heeft de lezer niets aan.

Goodrich’ stijl is vlak, op de beste momenten althans, want je moet ook pogingen tot mooischrijverij en een enkele drakerige zin verduren. En in een boek dat toch al veel overtollige passages bevat is de Vesuvius als symbool van dreiging wel erg clichématig.

Toch laat Goodrich nu en dan iets van haar kunnen zien. De kille sfeer in Monte San Rocco roept ze knap op, en in de e-mails van de voormalige geliefden, die afwisselend met de geschiedenis van hun relatie worden gepresenteerd, maakt ze subtiel duidelijk dat het lot vaak de schuld krijgt van wat in feite karakterzwakte is. Daarom is Verloren in Napels een gemiste kans. Haar Italiaanse uitgeverij had moeten zeggen: je debuteert maar één keer, doe het dan goed.