Frank de Grote

Mohammed Benzakour is visser en doet verslag vanaf de waterkant. Deel 24: wereldkampioenen.

‘Pap, ik wil later voetballer worden.” „Nee jongen, dat is voor meisjes.” Leuk mopje over onze Leeuwinnen. Het hele land in de ban. Oké, niet het beste voetbal, maar ’t mes blikkerde tussen de tanden.

Vorige week opnieuw Oranjegekte. Een bloedstollende ontknoping van de Tour, een fraai podiumplekje voor Steven, de rossige Brabo met luipaardbenen en kamelenlongen.

Eerder dit jaar zagen we hoe Michael de Dartkoning voor de derde maal de wereldtrofee omhoog hees, terwijl tussendoor Max alle racebanen aan flarden scheurt en de internationale pers sluw marketingtechnisch wordt klaargestoomd voor de langverwachte titanenstrijd tussen Badr en Rico in december.

Nederland doet het op het wereldtoneel fantastisch. Dafne Schippers, Maarten van der Weijden, Ajax. Radio en tv verslaan alles minutieus. In geuren en kleuren. De teen van Lieke, de knecht van Kruijswijk, het voetje van Donny. We smullen ervan. Rode lopers. Primetime talkshows. Paginagrote interviews. Maar... wie kent Frank van der Schaft?

Frank is ook wereldkampioen. Waarin? Feedervissen. Feedervissen? Ja, hengelen op zoetwatervis. Karpers, zeelt, brasems, voorns, dat spul. Het geheim: met ’n korfje telkens een klein beetje lokvoer storten op precies dezelfde stek. Duivelse kunst. Mystiek millimeterwerk. Boeddhageduld.

Frank is wereldkampioen maar nooit gezien bij Studio Sport. Op het Fishing World Games, eerder dit jaar in hartje Zuid-Afrika, pakte Team Holland zilver terwijl Frank zich in z’n eentje tot wereldkampioen kroonde. De gouden beker! Toch kent niemand Frank.

Geef Frank een glas water en hij haalt er een vis uit. Pure magie. Toch kent niemand Frank.

Twee miljoen Nederlanders gooien weleens een hengeltje uit. Veel meer dan darters, hardlopers, zwemmers, boksers. Twee miljoen Nederlanders staan wekelijks aan de waterkant met een stok in de hand. Heel Holland Vist. Maar Frank is de beste. Toch kent niemand Frank.

U zegt: Frank is saai voor tv? De godganse dag naar een dobber staren, dat spat niet van het scherm? U vergist zich. Lees dit commentaar: „Team Holland schoot bij de negende editie van het WK als tijgers uit de startblokken. In een weergaloze eerste wedstrijd nestelde Oranje zich direct aan kop. Uitblinker was Frank van der Schaft. Met maar liefst 44 kilo won hij zijn vak. Ook zijn ploeggenoten lieten zich niet onbetuigd met vijftien tot twintig stuks per uur. Door deze mooie moyennes en een eindsprint in het laatste uur van de wedstrijd ging Nederland fier aan kop met achttien punten, op de hielen gezeten door Hongarije!”

Spannend of niet? Bondscoach Jan van Schendel (de grote Jan van Schendel!) zei na afloop: „Vang in vijf uur tijd maar eens een paar honderd karpers in de brandende zon!”

Zo is het. Dit doet niemand Frank na. Toch kent niemand Frank.