Recensie

Recensie Muziek

Violist Isabelle van Keulen toont verschillende gezichten

Klassiek Na een gejaagd en rusteloos begin hervonden violist Isabelle van Keulen en pianist Ronald Brautigam hun magie in de klankpoëzie van Szymanowski en Franck.

Foto Simon van Boxtel

Plots leek de viool een ‘instrumens’ te worden, een levend wezen, in ‘De bron van Arethusa’ uit de Drie mythen van Karol Szymanowski. Fascinerend hoe Isabelle van Keulen en het instrument versmolten, hoe haar vingers blindelings de juiste noot vonden op het gladde hout van de toets, hoe ze de hoge e-snaar liet fluiten en de lage g-snaar liet fluisteren. De viool belichaamt de zeenimf Arethusa die vluchtend voor een verliefde godheid in een bron verandert. Ronald Brautigam verklankte op de vleugel het borrelende water. Hij groef de hele recital nogal diep in de toetsen, waardoor de lichtvoetige kanten van de muziek enigszins ondersneeuwden.

Isabelle van Keulen speelt Piazzolla met haar tango ensemble.

In de vioolsonates van Robert Schumann en Gabriel Fauré stak Van Keulens viool nogal schril af bij Brautigams zware toon. Bovendien maakten beiden een rusteloze indruk. Wees snel, maar haast je niet, hield de bekende Amerikaanse basketbalcoach John Wooden zijn pupillen altijd voor. Die wet geldt ook in de muziek. In die valkuil leken de musici voor de pauze te belanden: alle noten waren er – daar niet van – maar ze hijgden meer dan dat ze ademden.

In Szymanowski’s mythologische miniatuur en de Vioolsonate van César Franck toonde met name Van Keulen daarna een volledig ander gezicht. Ze liet de viool dieper inhaleren, waardoor het instrument ook in de snelle passages gloedvol en zangerig bleef klinken. Franck schreef het stuk als huwelijkscadeau voor violist Eugène Ysaÿe, maar verborg er – denkt men – ook zijn obsessie voor een kwart eeuw jongere leerlinge in.

De componist werkt een kort motief uit in allerlei richtingen alsof hij talloze manieren verkent om ‘ik hou van je’ te zeggen, van de kalme zekerheid tot de schreeuwende twijfel. In muziek kun je dat doen zonder te vervelen, omdat zij zoveel meer nuances bezit dan taal. De rijke poëzie stroomde heen en weer tussen Van Keulen en Brautigam. En zo kreeg een wankel begin een magisch einde.

Foto Simon van Boxtel