Opinie

Waar blijven de roze ouderen met Pride?

Danielle Pinedo

Je ziet het niet elke dag: een bokser van 91. Maar Ans Straver is dan ook geen doorsnee vrouw. Op haar elfde liep ze al met een dolkmes rond. „Het was oorlog”, vertelt ze in haar driekamerwoning in een Rotterdamse serviceflat. „Dan vocht je om iedere kruimel.”

Het stootkussen in haar slaapkamer zou symbool kunnen staan voor haar leven, want tot op hoge leeftijd moest Ans voor zichzelf opkomen. Halverwege haar vijftig jaar lange huwelijk met Henk werd ze verliefd op de „statige” Riek. De vrouwen kregen een latrelatie – met de zegen van Henk – en toen die in 2004 overleed, verhuisde Ans naar de serviceflat.

Daar overkwam haar wat veel homoseksuele ouderen in instellingen overkomt: ze werd gepest om haar seksuele voorkeur. Sommige bewoners maakten „snijdende opmerkingen” en als Ans vroeg of Riek mee naar een activiteit mocht, schudden de bewoners hun hoofd. „Ik besefte dat ik twee keuzes had”, zegt Ans, „ze verrot schelden, of een list verzinnen”.

Ze koos voor het laatste. Ans vroeg een bevriende fotograaf om een groepsportret van alle bewoners te maken. En toen die op een kluitje stonden, nam ze het woord: „Het maakt me kwaad dat jullie Riek niet accepteren. En als ik kwaad ben sta ik niet voor mezelf in. Eén tikkie en jullie liggen eronder.”

Een bewoner stond op om haar excuses te maken. Daarna volgde nog een en nog een. „Ik ben nooit meer gepest”, zegt Ans. „En Riek was tot haar dood, elf jaar geleden, zeer welkom.”

Experts vertellen me dat Ans tot een minderheid behoort. Lang niet alle ‘roze’ ouderen zijn zo assertief als zij. Hun acceptatie verloopt moeizaam, zegt Paul Rijpstra, voorzitter van Senior Pride, een onderdeel van Pride Amsterdam. „Jaarlijks gaat een kwart van de bewoners in instellingen dood, dus de acceptatie moet steeds opnieuw bevochten worden. Tel daarbij op dat een groeiend deel van het personeel en de thuiszorgmedewerkers een niet-westerse achtergrond heeft, en vaak moeite heeft met homoseksualiteit, en je begrijp dat oudere homo’s en lesbo’s terug in de kast kruipen.”

Net toen ik me bedacht hoe gek het is dat juist die kwetsbare groep zo weinig aan bod komt tijdens de Amsterdam Pride – hoe vaak zie je nou een 70-plusser op een boot hossen – hoorde ik dat juist dit jaar alles uit de kast wordt getrokken. Er staan 54 activiteiten op het programma, in instellingen en daarbuiten, waaronder stijldansen, bingoën en een roze rolstoelrace. Het idee is dat deelnemers het „constante gevecht”, zoals Rijpstra het noemt, even kunnen vergeten.

Zou Ans wel eens naar de Pride zijn gegaan? Ik bel haar om het te vragen. „Ach, meid”, zegt ze. „Waarom zou ik op een boot gaan staan? Ik ben strijdbaar van mezelf. En bovendien: ik heb een evenwichtsstoornis, dat schommelt te veel op een boot. Dan zit ik toch liever achter de tv.”

Danielle Pinedo schrijft tijdens de zomer enkele columns op deze plek.