Recensie

Recensie Film

Dansfilm waarin bijna niet wordt gedanst

Arthouse ‘Con el viento’ is ervaringscinema: meditatieve lange takes van het leven op het Noord-Spaanse platteland, afgewisseld met plotse dans-uitbarstingen.

Mónica García in ‘Con el viento’.
Mónica García in ‘Con el viento’.

Con el viento is een van die dansfilms waarin bijna niet gedanst wordt. Of preciezer: waarin alleen bijna-vijftiger Mónica danst. Of nog preciezer: waarin alleen de camera danst. En dan ook nog niet eens de hele tijd.

Toch is het een dansfilm, omdat al het andere wat je erover kan zeggen hem bijna saai maakt: dat het een langzaam brandende bijna-documentaire is, elliptisch en introvert. Of dat het een fictief portret schetst van twee non-acteurs – choreograaf Mónica García en de bijna negentigjarige boerenvrouw Concha Canal die haar moeder Pilar speelt.

De Spaanse regisseur Meritxell Colell komt zelf uit het Noord-Spaanse natuurgebied Las Loras waar haar film speelt. Nu stuurt ze haar hoofdpersoon Mónica, een choreograaf, terug naar het landschap van haar jeugd omdat haar vader op sterven ligt.

Maar het gaat niet om wat er verteld wordt, maar hoe. Meditatieve lange takes van het leven op het land. En dan plotse dans-uitbarstingen, als Mónica in dat domein van weinig woorden een andere taal nodig heeft om zich uit te drukken. Het is ervaringscinema, observatiecinema, een vaak hermetisch portret van rouw en doorgaan, vertaald in handelingen: hout hakken voor de winter, haren wassen, een huis uitruimen. En dan. Een moment van catharsis. Dan danst ook de wind.