Recensie

Recensie

Op Reggae Rotterdam wapperen de hangmatten in de wind

De 18.000 bezoekers van openluchtfestival Reggae Rotterdam konden op de derde editie massaal meezingen met UB40 of luisteren naar opzwepende Ghanese en Jamaicaanse dancehall tot lome dub.

Reggae Rotterdam 2019
Reggae Rotterdam 2019 Foto Luciano de Boterman

Het weer heeft altijd invloed op de sfeer bij zomerfestivals, maar in een week vol hitterecords is het net zondag flink bewolkt bij het openluchtfestival Reggae Rotterdam in het Kralingse Bos. Aan het begin van de middag wapperen de hangmatten in de wind op het vochtige strandje aan de Kralingse Plas.

Het festival opent op het grootste podium met The Wailers – ooit de naam van de band van Bob Marley, inmiddels een reggaemerk waarmee met name jonge familieleden en pupillen van bassist Aston ‘Family Man’ Barrett rondreizen. Barrett vormde met zijn drummende broer Carlton de spil van een legendarische Jamaicaanse ritmesectie en ook deze incarnatie van The Wailers brengt de klassiekers met strakke, heerlijk stuwende bas en drums. Zanger Joshua David Barrett – een verre achterneef van de bassist – ‘vervangt’ Marley, en worstelt zich met geknepen stem door deze ondankbare taak.

Lange rijen

De, volgens de organisatie, iets meer dan 18.000 bezoekers van Reggae Rotterdam, krijgen een waaier aan muziek voorgeschoteld. Van klassieke roots-reggae tot opzwepende Jamaicaanse en Ghanese dancehall, van UB40 tot Wyclef Jean, en van de gouden stem van zanger Barrington Levy die hits als ‘Murderer’ en ‘Under Me Sensi’ over het veld laat schallen, tot lome dub en talloze DJ-sets. Het is een tegenvaller dat headliners Sir David Rodigan en Lee Scratch Perry ontbreken „vanwege een staking in de luchtvaart”, en dat bezoekers optredens missen door ellenlange rijen.

Lees ook: Lome dancehall in de brandende zon op Reggae Rotterdam

Met Alborosie presenteert Reggae Roterdam een uitstekende performer die zijn soepele ritmische stem sterk inzet voor vurig toasten op knallende breaks, een kort stukje rap („I could be a rapper”), en meer traditionele reggaezang op dubby echoënde instrumentaties, maar tussendoor veel te veel babbelt. Dat geldt ook voor dancehall-ster Spice, een MC die vrijwel elke riddim kan laten opveren met haar stevige flow, maar het in haar show tussen langdradig praten door steeds maar kort vlammend laat horen.

Geen prater

In de reggae van Morgan Heritage smelten hoge en lage stemmen prachtig samen. De 25 jaar actieve band stelt jongere generaties van de familie voor, zoals zanger Jemere Morgan met zijn aanstekelijke single Troddin, speelt zijn nieuwe single Beach and Country en filmt de met picknickkleedjes bezaaide festivalweide voor een videoclip. De zangers zijn later te gast bij Wyclef voor een vertolking van ‘No Woman No Cry’ – een hoogtepunt in een verder rommelige show waarin Wyclef chaotisch door zijn oeuvre sprint, te nonchalant rapt, zingt, door de microfoon krijst en opschept over zijn verdiensten.

Bij afsluiter UB40 zitten de drums – die bij eerdere shows snoeihard over het veld knalden – meer verstopt in de mix, waardoor het geluid wat vlak wordt, en de bekende toasts van Astro doen inmiddels wat belegen aan. Maar de karakteristieke stem van Campbell is ook veertig jaar na de oprichting van de band nog prettig krachtig en zuiver. Hij is niet zo’n prater en vertrouwt als festivalafsluiter met zijn variant van UB40 – er zijn vanwege geruzie twee groepen die met het oeuvre optreden – terecht volledig op de kracht van zijn door het publiek massaal meegezongen voorraad hits en covers.