Hij was een attractie op de werpheuvel

Loek van Mil (1984-2019) Honkballer Loek van Mil overleed plotseling op 34-jarige leeftijd. Geen profpitcher ter wereld was langer, en hij had een schat aan ervaring.

Loek van Mil als pitcher voor het Nederlands team tijdens de World Baseball Classic in 2017.Foto Henk Seppen/HH
Loek van Mil als pitcher voor het Nederlands team tijdens de World Baseball Classic in 2017.Foto Henk Seppen/HH

Hij maakte al indruk voordat hij een bal had gegooid. Een attractie die je dwong ontzag te hebben. Twee meter zestien. Dat haalde zelfs ‘freak of nature’ Randy Johnson niet, de wereldberoemde pitcher die met zijn twee meter acht de bijnaam ‘The Big Unit’ kreeg. Er was geen langere professionele honkballer dan hij, Loek van Mil uit Oss.

Door zijn lengte leken de ballen die hij met ruim 95 mijl per uur op slagmannen af gooide nog zeker tien mijl per uur sneller en leek de afstand tussen zijn heuvel en de plaat veel korter. Zijn kwaliteiten brachten hem bijna in de MLB, de Amerikaanse topcompetitie die voor honkballers het summum is. Van Mil overleed zondag plotseling op 34-jarige leeftijd.

Het bericht over zijn overlijden kwam slechts enkele dagen nadat hij bekendmaakte te stoppen met honkballen. In een interview met het Algemeen Dagblad van afgelopen weekend zei dat hij zich „niet meer kon opladen” en dat hij merkte dat zijn „lichaam op is”. Hij zou zich gaan richten op zijn maatschappelijke carrière. Het is onduidelijk hoe Van Mil is overleden. Op verzoek van zijn familie houdt honkbalbond KNBSB het op een „noodlottig ongeval”. Verder commentaar over de omstandigheden geven betrokkenen niet.

Te lang voor een catcher

Van Mil begon rond zijn achtste bij honkbalclub Cardinals in Oss. Eerst als catcher, maar daar bleek hij op een gegeven moment te lang voor. Uiteindelijk werd hij pitcher. In 2005 debuteerde hij op zijn twintigste in de hoofdklasse voor HCAW in Bussum. Hij trok de aandacht van scouts uit de Verenigde Staten en nog datzelfde jaar tekende hij bij Major League-club Minnesota Twins, waar hij tussen 2006 en 2010 op verschillende niveaus in de Minor Leagues uitkwam.

De jaren erna speelde hij nog in de Minor Leagues voor Los Angeles Angels, Cleveland Indians en Cincinatti Reds, waarna hij zijn heil zocht in Japan om in 2015 naar Nederland terug te keren bij Curaçao Neptunus in Rotterdam. Daar speelde hij – op een kortstondige terugkeer bij de Twins in de VS na – de afgelopen jaren. Hij werd met Neptunus vier keer op rij landskampioen en pakte hij drie keer de titel in de Europa Cup I.

Bij de club is geschokt gereageerd op Van Mils overlijden. „Toen hij in 2015 bij het team kwam, kon hij een hoop spelers door zijn ruime ervaring dingen bijbrengen”, zegt vicevoorzitter Jorian van Acker, die dat jaar nog teamgenoot van Van Mil was. „Hij was toen nog steeds een heel goede werper, maar in combinatie met die internationale ervaring, uit de VS, uit Japan, bracht hij meer dan het kunstje van de bal gooien. In de voorbereiding op het seizoen, op wedstrijden. Hoe slagmannen aan te vallen, dat wist hij over te brengen. Op die manier was hij ook waardevol, voor het hele team.”

Ook voor het Nederlands team was hij van grote waarde. Als ‘closer’, de pitcher die wedstrijden op slot moet gooien, droeg hij bij aan de Europese titel in 2016 in eigen land, behaald in een spannende finale tegen Spanje. In 2017 pitchte hij nog in de World Baseball Classic, inmiddels het officieuze WK.

Begin december vorig jaar kwam Van Mil groot in het nieuws nadat hij ernstig gewond was geraakt in Australië en in kritieke toestand in het ziekenhuis lag. Hij speelde daar toen voor de derde winter op rij in de competitie, iets wat meer honkballers, ook uit de VS en Japan, doen om ritme te behouden. Hij pitchte op dat moment voor Brisbane Bandits, na twee winters bij Adelaide Bite.

Van Mil zou tijdens een wandeltocht uitgegleden zijn over een steen en vervolgens zijn hoofd hebben geraakt op een andere steen, 24 uur bewusteloos zijn geweest om vervolgens door het geluid van kangoeroes ontwaakt te zijn en met hulp van een andere wandelaar naar het ziekenhuis zijn gebracht. Hij had interne bloedingen en veertien fracturen in zijn hoofd. Toch kon hij na zes dagen al uit het ziekenhuis, trainde hij nog geen maand later weer en droeg hij dat seizoen nog bij aan een nieuwe titel voor de Bandits.

Maar het incident, althans wat er precies is gebeurd, blijft in nevelen gehuld. Toen de NOS in april – Van Mil was inmiddels weer aangesloten bij Neptunus – coach Ronald Jaarsma en medespeler Dwayne Kemp vroeg naar het ongeval, werd daar geheimzinnig op gereageerd. „Het is niet aan mij daarover te praten”, zei Kemp. Volgens Jaarsma was er duidelijk wat er was gebeurd, maar „dat zul je hem zelf moeten vragen”.

Bij Neptunus werd hem volgens vicevoorzitter Van Acker bewust de ruimte en tijd gegeven om weer aan te sluiten. „Met in het achterhoofd dat er voor hem altijd plek was.” Een mogelijk eerste ijkpunt was de Europa Cup, begin juni. „Wij hebben afgewacht tot hij zichzelf weer klaar voelde om te spelen. De afgelopen weken werd duidelijk dat hij niet meer op het veld ging terugkomen.”