Brieven

Friesland is net Amsterdam, maar dan uitgestrekter

Ik heb altijd in Franeker gewoond en me er thuis gevoeld (‘Ergens helemaal thuishoren bestaat niet meer’, 20/7).

Deze Friese stad telt 14.000 inwoners en is dus vergelijkbaar met een grootsteedse wijk. Je kunt er voluit deelnemen in de buurtgemeenschap, maar ook opgaan in anonimiteit. Friesland heeft 660.000 inwoners en is dus vergelijkbaar met een stad als Amsterdam, het is alleen wat uitgestrekter en groter opgezet. In steden als Moskou en Londen woon je al gauw ruim een uur rijden van het vliegveld – dat is net zo lang als ik onderweg ben vanuit Franeker naar het dichtstbijzijnde vliegveld. De meeste Amsterdammers zijn tien tot vijftien minuten verwijderd van het open, groene of natte landschap, ik vijf minuten.

De legendarische hectiek en ‘drukte’ van de stad heb je in de winkel- en uitgaansgebieden en het centrum, niet in de woonbuurten. Die ‘stad’ is dus maar een klein stukje van de stad. Loop vijf minuten een andere kant op en het is rustig.

Je kunt overal in Nederland binnen een uur stadse drukte en landelijke rust, cultuuraanbod en afzondering vinden. De meeste Amsterdammers komen trouwens niet in het Concertgebouw, en de meeste Friezen niet in het Planetarium van Eisinga.)

Je ergens thuis voelen, dat kan dus overal. Dat één plek niet alles steeds hier en nu in zich heeft als reden je onwennig te voelen, ook dat kan natuurlijk altijd. Naar mijn mening is de voortdurende onwennigheid van ‘het zich nergens thuisvoelen’ een (doorgaans onbewust) uit onwil zelfvervaardigd lijden, met meelevende aandacht als beloning. Een pose, die men niet bewust, maar onbewust aanneemt.