Opinie

Aan deze hitte kunnen we prima wennen

Rosanne Hertzberger

Het verontrustende van het hitterecord van deze week was dat alles gewoon doorging. Ik had me voorgesteld dat als het in Nederland 40 graden zou worden dat dan de pleuris zou uitbreken, dat het land tot stilstand zou komen, chaos op de wegen, uitpuilende ziekenhuizen, en dat we wanhopig met z’n allen in koor zouden schreeuwen: dit moet anders! Dat er een soort paniek zou uitbreken, omdat mensen plotseling de realiteit van de opwarming aan den lijve zouden ondervinden. En dat er misschien toch op zijn minst één dode gevallen zou zijn. Een oudere? Een hond dan?

Niets van dat alles. Het water kwam uit de kraan. De lichten brandden. Ik denk dat een aanzienlijke groep Nederlanders, onder wie ik, om zich heen keek en concludeerde dat we hier eigenlijk best aan kunnen wennen. We leren er griezelig snel mee omgaan. Over een paar jaar weten we dat er naast regen, sneeuw, en kou ook een andere categorie ‘slecht weer’ is. Dat zomerhitte geen terrassen meer betekent, maar noodgedwongen binnen blijven. Over een paar jaren weten Nederlanders dat gordijnen ook een zonwerende functie hebben en je je ramen dicht moet houden. En als dit zo doorgaat leren we ook dat luchtvochtigheid in een weerbericht thuis hoort: dat droge hitte iets anders is dan de moerashitte die ik ken uit het Amerikaanse Mid-Westen, waar mijn brillenglazen besloegen als ik aan het eind van de dag het koele ziekenhuis uitliep.

Het vergt misschien wat aanpassingen maar met deze klimaatramp leren we ook wel weer leven. Je moet gewoon nog wat extra fossiele brandstoffen verstoken, en dan is het allemaal prima te doen. Straks stappen we – net als in Amerika, net als in Dubai en Kuala Lumpur – ’s ochtends vanuit ons ge-airconditionede huis in onze ge-airconditionede auto, richting de ge-airconditionede supermarkt, of het kantoor, de school, het restaurant of het winkelcentrum waar je jezelf en je kinderen lekker kan uitlaten bij dit weer. Je gaat gewoon met zijn allen in een soort buizensysteem leven, een ononderbroken binnenruimte, achter dubbelglas, onder een apparaat dat permanent hete lucht de straat op pompt.

Over de hele wereld leven mensen goede levens in dit soort klimaten. Je hebt er eigenlijk maar twee dingen voor nodig. Het eerste is genoeg geld om hete lucht naar buiten te blijven pompen. Het tweede is een regeringspartij die de grenzen dicht houdt om ervoor te zorgen dat niet iedereen het aangename binnenklimaat inkomt.

Duct-tape oplossingen, zou ik het willen noemen. U weet wel, dat grijs-zilveren plakband waarmee je ongeveer alles op zijn plaats kan houden en alles wat kapot gaat kan repareren. Wij mensheid duct-tapen alles wat we kapot hebben gemaakt weer aan mekaar. Het is lelijk, maar het werkt. Ik heb bijvoorbeeld te veel op mijn schermpjes gekeken, dus functioneren mijn ogen slecht. Maar dankzij een vreemd soort metalen stellage die op mijn neus balanceert, functioneer ik toch. We zijn niet in staat om te voorkomen dat mensen te veel eten en obees worden, maar met een heleboel chirurgie, AED’s en medicijnen zijn de ernstigste gezondheidsproblemen die het veroorzaakt te voorkomen. En als de oncologen nog even alles op alles zetten kunnen we straks gewoon lekker doorzuipen en doorroken omdat borstkanker en longkanker misschien vervelende ziektes zijn maar niet meer dodelijk.

Voor het klimaat zijn er ook talloze duct-tape oplossingen. We verhogen de dijken met een meter of twee. Wageningen sleutelt nog wat hitte- en droogtebestendig gewas in elkaar. Desnoods gaan we Noordzeewater ontzilten. Ook onze uiteenvallende leefomgeving is met duct-tape bij elkaar te houden. En reken maar, straks zijn we hartstikke trots op al die technologische hoogstandjes. Hollandse glorie.

Maar toch. Als ik op zo’n hete dag besluit om fiets en openbaar vervoer links te laten liggen om in plaats daarvan met 130 kilometer per uur in een aangename 20 graden naar de universiteit te racen, hoop ik dat iemand me tegenhoudt. Iemand die vliegtuigen en cruiseschepen aan de ketting legt. Dat er ergens een coalitie van competente regeringsleiders opstaat en zegt: zo niet langer. Dit keer gaan we geen tape plakken. Dit keer gaan we het juiste doen.

Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.