Brieven

Brieven

Burn-out

Hou op, je doet het zelf

Burn-out? We doen het onszelf aan. (Opgebrand? Natuurlijk heeft dat te maken met werk, 23/7.) Constant de druk opvoeren, zowel zakelijk als privé. We zijn een mechanisme geworden dat vierentwintig uur per dag aan staat. Daarnaast hebben we drukke privé-agenda’s, veel sociale contacten, een groot netwerk, we doen nog even een opleiding tussendoor want levenslang leren, en de kinderen moeten naar het gymnasium want die moeten toch minstens zo succesvol worden als pa en ma, en ook nog naar de sportclub en de muziekles. Zelf moeten vader en moeder drie keer per week sporten. We moeten er natuurlijk ondanks de drukte wel fantastisch uit blijven zien. Uiteraard werken ze allebei fulltime, ja, de eigen ontwikkeling moet ook doorgaan, en minstens drie keer per jaar op vakantie, zodat men ziet hoe goed het gaat (aan de buitenkant). Meer. Meer. Meer. En een burn-out is geboren. Doe eens even normaal, we doen het onszelf aan, omdat iedereen inmiddels zo leeft. Het is een sociaal patroon. Maar of we daar nu zo gelukkig mee zijn? Ontspan.

Duurzaamheid

Niet zo schijnheilig

Ik vind het bewonderenswaardig hoe briefschrijver Remco Kuipers (24/7) zich om het klimaatprobleem bekommert, zeker op een dag waarbij het kwik richting de veertig graden kruipt. Hij stelt met „niets anders” bezig te zijn dan zoveel mogelijk het openbaar vervoer te nemen en „zeer bewust” maar twee kinderen te nemen. Ik hoor dit laatste vaker in mijn omgeving als een soort summum van een klimaatneutraal leven. Men vergeet dat deze kinderen ook weer kinderen krijgen, en de milieubelasting dus helaas niet beperkt blijft tot deze twee nakomelingen. Ik zie dan weer de verjaardagen van mijn oude oma voor me, die op 101-jarige leeftijd met haar vijf kinderen, vijftien kleinkinderen en meer dan twintig achterkleinkinderen een behoorlijke aula kon vullen. Als Kuipers inderdaad met „niks anders bezig is” dan het klimaat ontzien, zou hij m.i. beter het advies van Arjen Lubach kunnen opvolgen en helemaal geen kinderen nemen.

Zorgplicht bedrijven

Hou het simpel

In Bedrijven hebben invloed – daar horen plichten bij (25/7) wordt een ‘zorgplicht’ voor bedrijven gepropageerd omdat het publieke actoren zijn. Mooi gezegd, maar hoe gaan we dat nu operationaliseren en handhaven? Is het niet eenvoudiger om een algemene CO2-belasting voor bedrijven in te voeren (zorgplicht milieu)? Een extra omzetbelasting in te voeren voor grote bedrijven (draagkrachtbeginsel en betere concurrentieverhoudingen)? Loonbelasting van werknemers om te zetten naar een loonsombelasting voor bedrijven (zorgplicht samenleving). En een aftrekpost in te bouwen voor bedrijven die mensen in dienst nemen die ‘verder van de arbeidsmarkt’ staan (zorgplicht participatie)?

Jeroen dijsselbloem

Socialisten hoognodig

Een schandaal dat u deze persoonlijke aanval op onze IMF-kandidaat publiceert (Herhaal economisch wanbeleid niet, geen Dijsselbloem bij IMF, 24/7). Juist in een tijd van ongelimiteerde geldschepping, schulden, belastingontduiking en heerschappij van het grootkapitaal hebben wij een socialist (en we praten hier over een zeer gematigde variant) nodig aan het roer van het IMF. En niet alleen daar!

Boris Johnson

Succes ermee

May was te serieus, nu hebben ze een clown (Johnson miskent wat Churchill wist: de eilandnatie kan het niet alleen, 24/7). Arme Britten.

Openbaar ministerie

Kan niet onbestraft

Alleen al een officier van justitie en daaropvolgend een teamchef van Politie die agenten dwingen om onjuistheden in een verklaring op te nemen (Een overval, een getuige en een aanklager die wil scoren, 24/7), moet m.i. onherroepelijk leiden tot disciplinaire maatregelen.