Wielerpodcast waarin niet over etappes wordt gepraat

Wielerverhalen In twee nieuwe podcasts ligt de nadruk op onbekende wielerverhalen. Over de Tour de France voor vrouwen en de dood van José Manuel Fuente.

Wielrenster Mieke Havik tijdens de Tour Féminin.
Wielrenster Mieke Havik tijdens de Tour Féminin. Foto EPA

Vijfendertig jaar geleden werd de eerste Tour de France voor vrouwen, de Tour Féminin, gereden. De Nederlandse Mieke Havik pakt het eerste geel, en de etappes erop ook, wat kwaad bloed zet bij haar ploegmaats. In 1988 zakt wielrenster Connie Meijer in elkaar tijdens een criterium. Deze verhalen zijn bij weinig mensen bekend, omdat de focus lag op mannen als Bernard Hinault, Laurent Fignon en Pedro Delgado.

Nu, in de tijd waarin de Nederlandse vrouwen in het wielrennen domineren, krijgen de vrouwen van toen de aandacht die ze verdienen. In de podcast De Muur Féminin ’84 zijn de details sprekend: de avond voor de koersstart werd de sponsor nog op het shirt genaaid. Gerrie Knetemann grapte dat een vrouw in een gele trui in feite een bollentrui droeg, „want ik zie twee cols van de eerste categorie”. Zo’n uitspraak kunnen we ons niet meer voorstellen.

De Muur Féminin ’84 is een podcast, maar heeft meer weg van een radio-documentaire. De afleveringen staan op zichzelf en presentator Benjamin de Bruijn neemt de luisteraar mee in zijn zoektocht naar het verhaal. Het verhaal van Connie Meijer is aangrijpend, dat van Mieke Havik informatief. De Muur Féminin ’84 is geschiedenis in een modern jasje, Andere Tijden Sport in audio.

Podcast El Taranguis daarentegen een echte audiovertelling over de Spaanse renner José Manuel Fuente die dood was. Of toch niet? De laatste Belgische Tourwinnaar Lucien van Impe krijgt in 2003 een telefoontje van Fuente. Of hij wil bijpraten. De podcastmakers van audiocollectief Schik, bekend van podcast Bob, duiken in dat verhaal. In een eerste aflevering wordt het verhaal geïntroduceerd, maar echte spanning blijft uit. Die loopt de volgende afleveringen op, als we horen over het scenario van een in scène gezette dood.

De podcast is mooi gemaakt. De tunes en het ritme kloppen. In El Tarangu zijn de zinnen mooi („Verbijsterd schuiven Lucien en Rita aan tafel. Ze kijken naar elkaar, kijken naar de man, kijken opnieuw naar elkaar, en weer naar de man”) maar die vorm moet spaarzaam worden ingezet.

Toegegeven, het is wennen, een wielerpodcast waarin níet gepraat wordt over etappes en trainen. Toch is El Tarangu een aanrader voor wie wil weten hoe dit sterke verhaal uit de wielersport in elkaar steekt.