Recensie

Recensie Strips

Fijne lhbtq-strip over liefde (en niets anders)

Strip ‘Laura Dean Keeps Breaking Up With Me’ is een aandoenlijke, mooi vertelde liefdesgeschiedenis van twee jonge vrouwen.

Illustratie uit ‘Laura Dean Keeps Breaking Up With Me’.
Illustratie uit ‘Laura Dean Keeps Breaking Up With Me’.

Laura Dean is niet de hoofdpersoon van deze tedere lhbtq-strip. De titel Laura Dean Keeps Breaking Up With Me slaat op de verzuchting van haar zeventienjarige vriendinnetje Frederica Riley, kortweg Freddy. De charmante, zelfverzekerde Laura Dean is dan misschien het populairste meisje van de middelbare school, ze faalt als geliefde. Zeker voor de twijfelende Freddy, die lijdt onder de knipperlichtrelatie.

Door een slim vertelperspectief leven we met haar mee: zij wendt zich tot een online-vraagbaak en praat met deze Anna Vice over haar relatieproblemen. Soms is het echt geweldig, vat Freddy samen, maar altijd zo vreselijk ingewikkeld.

Anna Vice adviseert de relatie te verbreken, maar dat lukt Freddy niet. Ook niet met steun van haar vrienden, onder wie haar trouwe vriendin Doodle. Als Freddy voor de zoveelste keer tegen beter weten in terugkeert, blijkt dat juist Doodle haar meer dan ooit nodig heeft.

Pagina uit ‘Laura Dean Keeps Breaking Up With Me’.

Het verhaal leest als een soap. In striptermen heet het slice of life, een genre waarin de dagelijkse besognes van vaak een grote groep jonge mensen wordt gevolgd. Het young adult-genre is al jaren mateloos populair in Japanse manga: via Engelse vertalingen van series als Orange en A Silent Voice sloeg het hier ook aan. Hoewel Laura Dean Keeps Breaking Up With Me de lengte heeft van een graphic novel past het in deze traditie.

De Canadese stripscenarist Mariko Tamaki staat als voornaamste auteur op het omslag. Met haar zogenoemde gothic Lolita-adaptatie Skim en het wonderschone en veelvuldig bekroonde This One Summer, een coming-of-age-verhaal over twee puberende meisjes, vestigde ze haar naam, overigens samen met haar nicht Jillian die beide strips tekende.

In vergelijking met deze twee titels is het tekenwerk van de Amerikaanse illustratrice Rosemary Valero-O’Connell rustiger en gepolijster, op het plastische af. Dat ligt vooral aan de lijnvoering: ze tekent met een stijve fineliner, terwijl Jillian Tamaki haar pagina’s veel expressiever uitwerkt in ruw potlood. In dit geval werkt de strakke aanpak: het draait om de interactie. Dat het zich afspeelt op school, in een koffietentje of tienerkamer, is veel minder relevant. Het verhaal, dat leunt op meelevendheid en gevoel, heeft geen afleiding nodig. Ook niet in de kleur: het is zwart-wit met roze accenten.

Het is juist daarom jammer dat we niet meer te weten komen over Laura Dean zelf. Waarom is ze zoals ze is? Wat steekt er achter haar masker van flierefluitende zorgeloosheid? Door dit achterwege te laten heeft Tamaki alvast stelling genomen: niet of Freddy er een einde aan moet maken, maar wanneer. Omdat Laura Dean eenzijdig en onsympathiek blijft, mist de lezer een belangrijke optiek.

Toch is Laura Dean Keeps Breaking Up With Me een aandoenlijke, mooi vertelde liefdesgeschiedenis van twee jonge vrouwen én een pakkende lhbtq-strip zonder maatschappelijke toespelingen en emancipatie-kwesties.