Recensie

Recensie Film

Raadsels rond een geradicaliseerde zoon

Drama In het kale ‘Weldi’ zoekt een vader naar zijn zoon, die plotseling als jihadist naar Syrië is vertrokken.

Moeder Nazli (Mouna Mejri), zoon Sami (Zakaria Ben Ayyed) en vader Riadh (Mohamed Dhrif) in ‘Weldi’.
Moeder Nazli (Mouna Mejri), zoon Sami (Zakaria Ben Ayyed) en vader Riadh (Mohamed Dhrif) in ‘Weldi’.

De ouders van de 19-jarige Tunesische Sami maken zich nog drukker over zijn eindexamen dan hijzelf. Ieder aspect van het leven van de somber kijkende en aan hevige migraine lijdende jongeman houden Riadh en zijn vrouw Nazli nauwlettend in het oog. Hoewel ze het niet breed hebben, willen ze niets liever dan dat hij gaat studeren. Echt communiceren doet het gezin ondertussen niet.

Ondanks dat het er liefdevoller aan toegaat dan in Mohamed Ben Attia’s veel geprezen debuutfilm Hedi (2016), waarin een zoon verstikt wordt door een dominante moeder en maatschappelijke verplichtingen, vraag je je af of alle hooggespannen verwachtingen ervoor zorgen dat Sami schijnbaar onverwacht afreist naar Syrië.

Weldi geeft het antwoord niet. Net als Riadh en Nazli heb je immers geen idee wat er in Sami’s hoofd omgaat: dat wordt soms vrij letterlijk geïllustreerd, zoals in het eerste teken van leven dat hij stuurt na vertrek: een filmpje waarvan het geluid niet werkt. Even illustratief: Riadh is niet in staat om in zijn reactie op het filmpje te zeggen wat hij echt denkt.

Lees ook een interview met regisseur Mohamed Ben Attia: ‘IS biedt kennelijk troost en houvast’

Weldi is vooral een portret van onwetendheid en radeloosheid. Geen enkel ander land had zoveel Syriëgangers als Tunesië, en bijgevolg zoveel achtergebleven ouders. Het is niet vreemd dat regisseur Ben Attia verder wil kijken dan sommige films over het onderwerp en specifiek focust op hoe confronterend het kan zijn als je kind vertrekt, én hoe je uiteindelijk verder moet. Het resultaat is een trage, kale film die vooral blijft boeien door het spel van Mohamed Dhrif als Riadh. Ondanks het onderwerp jihadisme is er geen zweem van spanning in Riadhs radeloze zoektocht die volgt op Sami’s vertrek. De keuze van Ben Attia om de rol van socio-economische of religieuze factoren naar de achtergrond te laten verdwijnen, zorgt er ondertussen voor dat het verhaal van deze twee Tunesische ouders geen ver-van-mijn-bedshow blijft, maar invoelbaar wordt, ongeacht afkomst of religie.