Recensie

Recensie

Op de Parade dansen The Ruggeds als elektrische vonken

Recensie Opvallend veel voorstellingen op de Parade in Utrecht gaan over geschiedenis. Maar de vonkende breakdance van The Ruggeds slaat alles.

The Ruggeds op de Parade in Utrecht.
The Ruggeds op de Parade in Utrecht. Erik van t Hof

Eerst hangen de dansers wat rond in een huiskamerachtige ambiance met royale groene zitbank. Keurig, braaf. Dan gebeurt er iets tussen hen, ze springen op, alsof er elektrische vonken heen en weer schieten. De breakdancecrew The Ruggeds treedt tijdens de Parade in Utrecht nauwelijks een half uur op, maar het effect is overweldigend. Avond aan avond uitverkocht in het Paradetheater. Terecht. Hun performance Between Us is meeslepende breakdance, explosief, energiek en vertelt en passant een verhaal. Dat van vriendschap, van acht jongens die elkaar vertrouwen maar die ook in wedijver zijn verwikkeld. Zij transformeren speelse stoeipartijen tot virtuositeit, verveling wordt expressie.

Het spannendst is de scène waarin een van de dansers zijn lichaam zo strak houdt, dat anderen hem heen en weer kunnen gooien zonder dat hij zich bezeert. Hoe kan dat?

Hij stuitert tegen de grond, veert op en voegt zich bij de groep in wervelende backflips. The Ruggeds zijn te zien in de clip ‘Where Are Ü Now’ van Justin Bieber en zijn met hun urban dance wereldwijd beroemd.

De voorstelling Tisch und hihi Tränen van de Belgische performer en countertenor Benjamin Meirhaeghe is absurd, melancholiek en inventief. Twee actrices stiften tranen op hun wangen, ze spelen zelfmoordscènes na uit de operaliteratuur, ze verkleden zich met bordkartonnen kostuums. Aan het slot klinkt de Weeklacht van Dido uit Purcells opera, prachtig gezongen door Meirhaege zelf. De performance heeft een raadselachtige ondoorgrondelijkheid, boeiend voor het moment, maar het vervluchtigt snel.

Van dit kleinste Paradetheatertje gaan we naar Casa Mondo waar acteur Daan van Bendegem als woeste kunstschilder een spannende reconstructie geeft van de lotgevallen rondom de restauratie van het befaamde schilderij Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III? van Barnett Newman dat in het Stedelijk Museum was beschadigd door een bezoeker. Ook hier klassieke muziek, het Requiem van Mozart dat de dood van de moderne schilderkunst symboliseert. Terecht concentreert Van Bendegem zich op de „tweede vernietiging” van het schilderij uit het Stededelijk Museum door restaurateur Daniel Goldreyer in de jaren tachtig en het achterhouden van het onderzoeksrapport door de gemeente Amsterdam. Dat maakt zijn optreden dramatisch sterk.

TG Dewi met de Trojaanse Wijven. Foto Mohammad Alzoabi

Ook met Hysterisch Historisch door Bart Gielen & Co. is geschiedenis de Parade binnengedrongen. Gielen treedt op als een echte historicus die ook spreekt met de toon van een echte historicus. Het publiek mag een tijdsperiode of een historische gebeurtenis kiezen. In dit geval: het relaas rondom de grafvondst van farao Toetanchamon en zijn vloek. Het is een bekend verhaal en Gielen presenteert niets nieuws. De woede van Van Bendegem is theatraal sterker.

Lees ook de eerdere recensies van de Parade in Den Haag en Rotterdam.

In Trojaanse Wijven van TG Dewi trekken de vijf actrices het klassieke verhaal van de aloude strijd van de Grieken tegen de Trojanen door naar de hedendaagse problematiek van vrouwen uit Syrië, Nederlands-Indië en Suriname. Dat is knap gedaan. Zo krijgt geschiedenis grote betekenis voor nu.