Opinie

Kloof

Marcel van Roosmalen

Rosanne Hertzberger sloot zaterdag haar column af met de mededeling dat ze zich zorgen maakt over de steeds diepere kloof tussen ‘u’ en ‘de andere mensen die we nergens meer tegen komen, de Nederlander van buiten uw bubbel.’ Grappig, sinds ik me met vriendin en kinderen tussen de pakjesbezorgers, kapsters, thuis-tatoeëerders, nagelstylistes en afslankcoaches in de periferie heb gevestigd krijgen we regelmatig bezoek van mensen die zich net als Rosanne zorgen maken over de kloof tussen ‘zij en wij’. Het zijn vrienden uit Amsterdam, maar ook uit Rotterdam, Haarlem en Het Gooi, die wel het geluk hadden dat ze konden blijven wonen waar ze het liefst wonen.

Lees ook: Op vakantie kijkt ook u neer op de Nederlander

De eerste constatering is altijd dat het op het eerste gezicht toch wel heel erg meevalt in ons gebied. Wat een mooi huis! Wat een ruimte! Wat een groen! Wat heerlijk voor kinderen! Laatst ging er zelfs eentje op ons grasveldje heel diep ademhalen om daarna hardop te constateren dat ze geen ringweg maar vogels hoorde. Dan moet het met de mensen toch ook wel meevallen? Gewoon aanpassen!

Als wij dan vertellen over de muur van beton waar we dagelijks tegenaan botsen vinden ze dat hilarisch. Ze lachen mee als ik me afvraag waar toch die grenspost is waar ze alle inwoners van boven de 25 hetzelfde korte pittige kapsel, een tribal tattoo en een barbecue geven. Als ik ze zeg dat de dichtstbijzijnde boekhandel zes kilometer verderop is en dat in de top tien daar al meer dan een jaar alle boeken – ja alle – uit de Zeven Zussen-reeks van Lucinda Riley staan, vinden ze dat ‘cult’. Zoals ze het ook best begrijpen dat de dichtstbijzijnde Albert Heijn een groot deel van de vegetarische producten en de bloemkoolrijst uit het assortiment heeft gegooid omdat er geen belangstelling voor is.

Dit horen we het meest: „Als je straks aan het schoolplein staat gaat het vanzelf.”

Een goede vriend, een journalist met linkse uitstraling, wist zeker dat hij hier geen moeite met sociale contacten zou hebben: „Van een beetje door de knieën zakken word ik niet vies.” Dat soort quatsch gooide ik er in de begintijd ook nog weleens uit.

Iedereen denkt in eerste instantie dat hij de kloof wel even zal slechten, maar ze vergeten dat er aan de overkant mensen staan die helemaal niet geïnteresseerd zijn in jouw intellectuele prietpraat. Dat discussies met ‘gewone mensen’ helemaal geen uitwisseling van argumenten zijn. Het is meelullen of afhaken. De meeste mensen uit ‘de bubbel’ vinden een buurtbarbecue met ‘gewone mensen’ voor een keer, als antropologisch uitje, best gezellig. Tot ze ontdekken dat de buren pro-Zwarte Piet-activisten zijn, of op PVV of Forum stemmen, dan beginnen ze inderdaad te graven, dan kan de kloof niet diep genoeg zijn.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.